บทที่8 ฉันชื่อ...ไอแซค(อายุ29นะ= =")

by Natjamah

ราตรีคึกครื้นไปด้วยผู้คนเดินไปมาอย่างขวักไขว่คู่ชายหญิงคู่รักบ้างเพื่อนคู่หูเที่ยวราตรีเดินตามท้องถนนไปมา มีเพียงสาวงามคนเดียวที่เดินอยู่เพียงลำพังชื่อของเธอคือ แองเจลิก้า

เชอะ...ฟาเซ็ทต้าใจร้าย

สงสัยว่าโซราเรียคงจะโดนดุอยู่แน่ๆเลย

หล่อนเริ่มคิดกังวลไปเรื่อยระหว่างที่สอดส่องว่าควรจะไปไหนต่อดี แสงอาทิตย์ยามเย็นหายไป เหลือเพียงแต่แสงไปข้างทางและความมืดและแสงจันทร์

หล่อนมองไปยังร้านเหล้าที่มุมถนนที่อยู่ไม่ไกลนัก มีผู้คนเดินเข้าออกไปประตูทางเข้ามาตลอดเวลา บรรยากาศคึกครื้นภายในร้ายดูน่าสนใจ ร้านเหล้าที่อย่างข้างหน้าหล่อน หล่อนก้าวขาไปอย่างไม่ลังเล แองจเลิก้ารู้ตัวว่าตนเองยังเป็นวัยรุ่น และวัยรุ่นก็ต้องหาอะไรสนุกๆทำไม่เหมือนกับพวกผู้ชายกลุ่มนั้นที่วันเอาแต่เข้าเรียนและประชุมสตาร์ลไร้สาระ หล่อนฝ่าผุ้คนที่เมามายเข้าไปในร้านและเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเค้าท์เตอร์บาร์อย่างไม่สนใจใคร

*เฮีย...ซักเป๊กดิ้*หล่อนเองฏ้ไม่รู้ว่าตนสั่งอะไรเพียงแต่เคยได้ยินใครๆในร้านสังกันเลยเลียนแบบมา

คุณลุงท่าทางเทอะทะหนวดหนาหัวล้านเดินเข้ามาพลางเช็ดแก้วไปด้วย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเมิยเฉย

*เอาอะไร...*

สมองของหล่อนเริ่มประมวลรายชื่อเหล้าในสมอง ว่าเคยได้ยินอะไรมาบ้างที่เป็นชื่อของเหล่านี้

*วอดก้า...เพียว?...*

*อืม...ทันทีเลย*คุณลุงบาร์เทนเดอร์ หันหลังกลับไปเทเหล้า ใส่แก้วเล็กๆสูงแค่นิ้วครึ่งให้แก่หล่อนและหันหลังกลับไปบริการคนอื่นต่อ

*ลุงๆ...ทำไมแก้วเล็กนักหล่ะ*หล่อนถามอย่างสงสัย บาร์เทนเดอร์ท้วมหันมามองถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับสาวน้อยที่ไม่เคยมาร้านเหล้าแล้วทำอวดดี

*อยากหลับที่นี่ตรงนี้3วันไปเลยหรอยัยหนู*

ชายร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มตาสีเขียวสวมแว่นกรอบกลมๆ ท่าทางเหมือนพวกขี้เมาเล็กหนวดที่โกนไม่เกลี้ยงดีของเขา และท่าทางที่เป็นผู้ใหญ่ เริ่มทำให้หล่อนหงุดหงิด ถึงแม้ว่าใบหน้าหลังกรอบแว่นของเขาจะดูหล่อเหลาขนาดไหน

*แก้วเล็กแค่นี้ใครจะหลับถึง3วันตาลุงแว่น*ว่าทันใดหล่อนก็ดื่มวอดก้าหมดแก้วใบน้อยจนหยดสุดท้าย ลุงแว่นรูปตาเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ ก่อนที่จะหัวเราะเบาๆเขาไม่คิดว่าสาวน้อยที่ไม่เคยดื่มเหล้าจะกล้าดื่มทั้งหมดในครั้งเดียว

*แหวะ...ไม่เห็นอร่อย*แองเจิลก้าบ่นเบาใบหน้าแสดงความสะอิดสะเอียนกับเหล้าที่ดื่มไป

*ใครเขาให้ดื่มกันหยั่งงั้น...มีดื่มครั้งแรกสิน้ะ*เขาเอ่ยพลางจิบบรั่นดีของตนไป

*ใครว่า...ล่าววช้านมาดื่มตั้งหลายคร้าางแล้ว*หล่อนโกหกถึงยังไงเขาก็จับได้อยู่ดี

*จะยังไงก็ช่าง...ยัยหนู...ฉันชื่อไอแซคยินดีที่ได้รู้จักน้ะ*

*แองเจลิก้า...ฮันนาลอร์...ยินดีๆลุงไอแซค*หล่อนเงียบไปเล็กน้อยก่อนที่จะท้าทายเพื่ออยากเอาชนะลุงใส่แว่นรูปหล่อ ไอแซคเกาคางสากๆของเขาเล็กน้อยและเผยยิ้มออกมา

*เลยเวลานอนของเด็กแล้ว...กินเสร็จแล้วนิ...กลับบ้านเถอะยัยหนู*เขาดื่มหมดแก้วรวดเดียวและวางบนโต๊ะ

*ม่ายย...มาแข่งกันซะดีๆหรือว่ากลัวแพ้เด็กเหอะ...*

ไอแซคที่ไม่เคยที่จะปฏิเสธคำท้าทาย ยิ้มที่มุมปากตอบตกลงอย่างเป็นนัยๆทั้งคู่พูดคุยกันไปท้าทายกันไป จากแก้วเหล้าสองกลายเป็นสี่ กลายเป็นแปดและเพิ่มจำนวนเป็นสองเท่าไปเรื่อยๆ

*ลุงแว่น...อายุเท่าไหร่นี่ 45หรอ*สายตาของหล่อนเริ่มเบลอๆมองไม่ชัด

*29 ต่างหากเธอเมาแล้วเห็นแก่ฉันเลยหรอ*เขาหัวเราะเบาๆหันมายิ้มให้สาวน้อย

*ก็ยังแก่กว่าอยู่ดี...*

*ยัยหนูเธอนี่ตลกดีน้ะ*

*ชื่อแองเจลิก้า...มะช่ายยัยหนู*

*งั้นเธอเรียกฉันว่าลุงแว่น...เธอก็ต้องคือยัยหนูสิ*แองเจลิก้าไอสำลักวอดก้าที่ดื่มจนน้ำตาไหล ไอแซคหัวเราะอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวของเขาจ้องมองที่นาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาใกล้จะเที่ยงคืน สาวน้อยคนนี้ต้องถูกส่งกลับบ้าน

*มาๆเดี๋ยวส่งกลับบ้าน*เขาจ่ายเงินบนโต๊ะและช่วยพยุงแองเจิลก้าออกไป  แองเจลิก้าขัดขืนเล็กน้อย

*ดึกแล้ว...มาจะไปส่งบ้านอยู่ไหน*แองเจลิก้าสะบัดหนีอย่างโซเซหล่อนเริ่มโวยวาย

*ไม่อยากกลับไปอ้าาาาา!!!เกลียดฟาเซ๊ทต้า ชอบควบคุม ดุด้วย...!!ชอบรู้เรื่องของช้านไปหมด ไม่ให้อิสระเลย จู้จี้ขี้บ่นน่ารำคาญ!!! อ้ายอเล็กซิสด้วยชอบเล่นบ้าๆใส่ แถม เจ้าหัวทองออร์เฟอุสยังรั้งไม่ให้โซมาเที่ยวด้วย!!!เกลียดหมดเลยอ้าาาาาาาาา!!!*

ชื่อสุดท้ายที่หล่อนเอ่ยทำให้เขาอึ้งขึ้นมาก่อนที่จะทำเฉยไป ความหงุงหงิงงองแงของแองเจลิก้าเริ่มทำให้เขาอารมณ์บูด

*เลิกโวยเป็นเด็กได้แล้ว!!!*เขาตวาดหล่อนเสียงลั่นจนทุกคนในร้านชะเง้อหน้าออกมามอง

แองเจลิกเาเลือดขึ้นหน้า หล่อนวิ่งเข้ามาทุบที่แผ่นอกล่ำของไอแซครัว และเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย ดวงตาสีเขียวที่กรุ่นๆก็คลายลงเป็นความอ่อนโยนมือของเขาโอยและลูบผมของแองเจลิก้า

*โอ๋ๆๆขอโทดน้ะ...ใจเย็นๆชั้นว่าเพื่อนคนนั้นของเธอคงเป็นห่วงเลยบ่นมากไปหน่อย ชั้นก็ไม่น่าว่าเธอขนาดนั้น*

*ฮือ เกลียดลุงแล้ววววว*หล่อนบ่นงึมงำให้อ้อมออกของเขา ด้วยฤทธิ์ของแอลกออฮล์ทำให้หล่อนกลายเป็นคนหงุงหงิงได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทํ้งคู่ยังคงปลอบกันอยู่ เมื่อร่างของเอ็ดดัวปรากฏใกล้ๆ

ชายหนุ่มผิวคล้ำที่วิ่งตามหาแองเจลิก้าจนเหนื่อยอ่อนเห็นแองเจลิก้ากอดอยู่กับไอแซคนั่นทำให้เขารู้สึกปวดใจอย่างรุนแรง รวมกับไข้หวัดที่หนักทำให้เขารู้สึกแย่กว่าเดิม นีคงเป็นสัญลักษณ์แล้วว่าเขาไม่จำเป็นต้องบอกความรู้สึกของเขาต่อหล่อนอีกต่อไป

*แองเจลิก้า...กลับบ้านโรซารีกัน*เขาเอ่ยขึ้นฉาบทับความเศร้าด้วยรอยยิ้มร่าเริง

เสียงของชายหนุ่มช่างคุ้นในหูของทั้งคู่

*อ้าว...คุณชายบรันชเวค...รู้จักแองเจลิก้าด้วยหรอ*ไอแซคเอ่ยอย่างประหลาดใจ

*อืม...เป็นไงมาไงมั่งหล่ะไอแซค*เอ็ดเอ่ยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ใจเขาเศร้าเกินทน

เอ็ดดัวเข้าไปคว้าแองเจลิก้าจากมือของไอแซคอย่างเบามือ

*มะเอาา...ไอแซคช้านไม่ปายยยไม่ไปจากลุง...*แองเจลิก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนน่ารัก

ไอแซคไม่ตอบอะไรมือขยี้หัวแองเจลิก้าอย่างมันส์มือเล็กน้อยและเดินหายไปในความมือของหมู่บ้านและทางเดินแคบเลี้ยวลด

*กลับกันแองเจลิก้า*เอ็ดดัวอุ้มหล่อยขึ้นอย่างคล่องแคล่ว และกระซิบที่ข้างหูของเจ้าหล่อน

*อืม*

*หลับซะ...ขออุ้มเธอไปอย่างงี้หล่ะ*เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนเศ้รา ปล่อยให้สาวน้อยหลับอย่างสบายโดยที่ไม่รู้อะไรเลย

ณ คฤหาสถ์ของโรซารีทุกคนก็พะว้าพะวงถึงแองเจลิก้า โซราเรียนั่งเล่นเชลโล่ไปเรื่อยๆสายตามองออกมาจากห้องนอน ขณะที่ออร์เฟอุสนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ โรซารีเดินวนไปตามระเบียงทางเดิน นาโอจิช่วยคุณพ่อบ้านเดินตระเวนตามด้านหน้าคฤหาสถ์เพื่อหาแองเจลิก้า ฟาเซ็ทต้าจ้องมองออกนอกหน้าต่างอย่างเป็นห่วง

*ฟาเซ๊ทต้า...แองเจลิก้าเขาก็โตแล้ว...เธอไม่ต้องห่วงหรอก*ลุดวิกสัมผัสที่ไหล่ของหล่อน

ไม่มีคำตอบจากฟาเซ๊ทต้า หล่อนยังมองออกไปโดยที่ไม่สนใจใคร

*ทุกคนก็เป็นห่วงแองเจลิก้า...แต่ชั้นก็ห่วงสุขภาพเลขาสตาร์ลเหมือนกัน*ว่าเสร็จเขาก็เดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

หนุ่มน้อยหน้าสวยวิ่งสวนเข้ามาในห้องหนังสือที่ฟาเซ็ทต้าอยู่

*เอ็ดพาแองจี้กลับมาแล้วครับ!!*

ฟาเซ็ทต้ายิ้มเล็กน้อยก่อนเดินตามลุดวิกออกไป ใจของหล่อนรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด เมื่อเอ็ดดัวอุ้มแองเจลิก้าเข้ามาในคฤหาสถ์ ทุกคนก็เข้าพาช่วยพาเอ็ดดัวและแองเจิลก้าก้าแยกต่างไปห้องพักของทั้งคู่

หลังจากวันนั้นทุกคนตั้งใจติวหนังสือกันอย่างจริงจัง แม้แต่เอ็ดที่ไม่สบายไข้ขึ้นหนักมากขึ้นก็ได้ฟาเซ็ทต้าช่วยติวตัวต่อตัว ตลอดทุกคนอ่านหนังสืออย่างจริงจังรวมทั้งแองเจลิก้าเมื่ออาทิตย์สิ้นสุดลงทุกคนต่างพากันเก็บข้าวเก็บของเพื่อเดินทางกลับไปสอบ แต่แองเจิลก้ายังคงคิดถึงคุณลุงแว่นของหล่อน และหวังว่าจะได้พบกันอีก