บทที่ 5.5

by Natjamah

นักเรียนสาวๆเดินตามระเบียงทางเดินพวกหล่อนพูดคุยกันตามประสาหญิงสาวหลังจากการเรียนคาบบ่าย นักเรียนเดินไปมาบ้างก็ไปกิจกรรมชมรมบางกลุ่มก็เดินกลับหอพักด้วยความเหนื่อยล้า แสงแดดยามนี้ยังจัดมียังไม่มีที่ท่าว่าแสงแดดจะดับลง

*นี่ๆเธอได้ข่าวไหมว่าคุณเอ็ดดัวหน่ะน้ะชอบกะรุ่นพี่ผู้ชายหล่ะเธอ*

*คุณลุดวิก...เกือบไม่รอดแหนะวันนั้นเขากับพวกสาวๆในซุ้มหน่ะ*

*แหมเธอพูดอะไรน่าเกลียดจัง*

*คุณนาโอจิชนะการแข่งธนูหน่ะดูเท่จัง*

*แล้วยัยชาเปลแลงหล่ะ...โรซารีอะไรนั่นน่าหมั่นไส้*

*เดี๋ยวนี้ท่านออร์เฟอุสดูสนิทกับยัยเพิ้งหัวแดงนั่น...ได้ข่าวว่าเป็นกลายคนใช้ของท่านออร์เฟ่แหล่ะ*

แองเจลิก้าโผล่เข้ามาในกลุ่มนั้นและวีนเสียงดัง

*นี่ๆๆๆพูดอะไรหน่ะ...ว่าเพื่อนช้านหรอ*

*เหวอ...ยัยถึกแองเจลิก้านี่หน่า*

*หนีดีกว่า*

*กลับมานี่น้ะ!!*

แองเจลิก้าพยายามที่จะตามสาวๆพวกนี้ให้ทันแต่ทว่าพวกหล่อนวิ่งแยกย้ายไปตามระเบียงทางเดินเสียแล้ว

โรซารีคุงผมช่วยถือไหมครับ สำเนียงเปล่งๆในภาษาของหนุ่มต่างชาติก้องมาตามทางเดินพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

*อย่าเลยจ้ะ...อุ้ย..ขอบคุณน้ะ*มือสีงาช้างคว้าหนังสือกองใหญ่ที่โรซารีประคองอยู่มือของทั้งคู่สัมผัสกัน โรซารีหน้าแดงขึ้นมา นาโอจิรับหนังสือไปทั้งหมดจากมือของหล่อน โรซารีนิ่งอึ้งไป

*กำลังจะไปห้องสมุดสิน้ะครับ...ขอผมไปด้วยน้ะครับ*ชายหนุ่มยิ้มส่งสายตาอ้อนเป็นความใน

*ค่ะ...*แก้มระเรื่อของโรซารีแดงจัด หล่อนรีบปราดเดินนำไปอย่างรวดเร็วพยายามไม่ให้เขาเห็นความเก้อเขินของเธอ รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มปรากฎขึ้น ยามเขินของหล่อนช่างดูน่ารัก

แองเจลิก้าแอบมองสองคนนี้ใจหล่อนคิดว่าทั้งคู่ดูสนิทกันแปลกๆหลังจากวันวาเลนไทน์มาก แม้กระทั่งโซราเรียหายตัวไปทุกเย็นตลอดทั้งๆที่บางวันไม่มีซ้อมดนตรีตอนเย็น

แองเจลิก้ารับเดินหลบมาจากคู่หวานนั้น ทั้งคู่คบกันหรือ?หล่อนไม่แน่ใจ ทันใดนั้นดวงตาสีอเมทิสต์คู่งามมองเห็นเพื่อนรักผมแดงนั่งฟุบหลับกอดเชลโล่อยู่กับพื้นหลังพิงผนังระเบียงทางเดิน แองเจลิก้าจะเดินเข้าไปปลุกยัยขี้เซา แต่เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวเอ่ยชื่ออเล็กซิสและออร์เฟอุสมาตามทางเดินหล่อนรีบหลบหลังพ่มไม่ใกล้ในสวนระหว่างทางเดินเมื่อได้ยินชื่ออเล็กซิสและเสียงของสมัชชาบ้าคนหล่อที่เดินตามทั้งคู่มาเป็นพรวน ทว่าหล่อนแอบมองอย่างใจจดใจจ่อ

*ออร์เฟอุส...ส่วนงานที่เหลือนายช่วยไปเช็คมาทีมันยังไม่ค่อยเรียบร้อย...ส่วนนี่วิทยานิพนธ์โครงการของพี่ชายของฉัน...พอจะเป็นตัวอย่างได้...*อเล็กซิสยื่นวิทยานิพนธ์เล่มหนาให้แก่หนุ่มผมทอง

*ครับรุ่นพี่อเล็กซิส...แล้วลุดวิกหล่ะครับ*ออร์เฟอุสเอ่ยเสียงดังเพระเสียงสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังแม้แต่เสียงตนเองก็เริ่มไม่ได้ยิน

*หมอนั่นมีตัวอย่างเยอะพอแล้ว...ไปหล่ะ*อเล็กซิสมองที่พุ่มไม้หนา รอยยิ้มแสยะมาที่ร่างที่อยู่หลังพุ่มไม้ก่อนเดินจากไป แองเจลิก้าขนลุกซู่ ทันใดนั้นเองมือหนึ่งคว้าเข้าที่ไหล่บางของหล่อน ดวงหน้างามสะดุ้งและหันกลับไป เจ้าของมือใหญ่คือเอ็ดดัวนั่นเอง

*อ้าว...เอ็ด...มาทำไรที่นี่*

*อาไรกันอ้ะ...แอบดูออร์เฟ่กะพี่อเล็กซิสหรอ*

*ปะเปล่าซะหน่อย...*

*ชอบพี่อเล็กซิสหล่ะสิ หรือว่าออร์เฟ่หล่ะ...เลยเบี้ยวว่ายน้ำกะช้านหรอวันนี้*

*ชอบบ้าบอไรกันห๊าาา...เจ้าอเล็กซิสบ้ามันเป็น...*

*หือ...เป็นอาราย...*

ในขณะที่แองเจลิก้าพยายามจะหาคำตอยที่เหมาะสมให่แก่หนุ่มหน้ทะเล้นเสียงอ้อนออเซาะของสาวๆทำให้โซราเรียค่อยลืมตาตื่นขึ้น ตาสีเขียวหยกงัวเงียเห็นออร์เฟอุสพยายามที่จะออกมาจากวงล้อมของสาวๆ

*หิวจัง...เลี้ยงข้าวเย็นที *ประโยคแรกที่ออกมาหลังจากการหลับ ดวงตาสีหยกขุ่นๆไม่แสดงอารมณ์

*อืม..ไปกัน...ขอโทดน้ะครับขอตัวก่อน...*ร่างสูงรีบก้าวออกมาจากกลุ่มหญิงสาวสวย

*อยากกินอะไรหล่ะวันนี้?*ออร์เฟอุสเอ่ยถามพลางค่อยช่วยพยุงโซราเรียขึ้นจากพื้น ดวงตาร้อนผ่าวทุกคู่แทบแผดเผา ทั้งคู่แทบเกรียมไหม้

*สปาเก็ตตี้เนื้อ คาโบนาร่าชีส เฟรนช์โทสต์ บริทิชสโคน แยมแอปริคอต ซีซาร์สลัด น้ำส้มคั้นสด เยลลี่สตอร์เบอร์รี่กับไอศกรีมช็อคโกแลตราดด้วยครีมวานิลลาและก็...* จอมงัวเงียเอ่ยรายการอาหารที่ยาวเหยียด

*ไปถึงค่อยสั่งที่นู่นเอาน้ะ...^_^"*ชายหนุ่มผมทองรูปงามรีบคว้าเชลโล่ของและเจ้าของเครื่องจอมงัวเงียเดินออกไปจากบริเวณหมู่ภูเขาไฟความร้อนสูงที่สามารถละลายคนทั้งเป็นได้ ความคลั่งไคล้และความบ้าคลั่งของหญิงสาวทั้งหลายน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด

*อ้าว...ออร์เฟ่ไปไหนอ้ะ*เอ็ดดัวเอ่ย กว่าที่แองเจลิก้าจะให้คำตอบเขาได้ เขาก็ลิมเสัยแล้ว แองเจลิก้ายิ้มเก้ออย่างโล่งอก อย่างน้อยหล่อนก็ไม่ต้องตอบคำถามเขา...โชคดีความจำมันสั้นหล่อนคิด

เราตามไปดูกันไหมหล่ะ?แองเจลิก้ารีบเปลี่ยนเรื่อง

*วันนี้แอบตามไปดูออร์เฟ่ม้ะ*

*นั่นสิ...น่าสนุกดีแล้วเดี๋ยวไปจ้ะเอ๋ดีกว่า*

*ไม่ให้รู้สนุกกว่าน้ะเอ็ด*

*งั้นก็ด้ายย...ตามใจแองจี้จ้า*

ณ ร้านอาหารที่ไกลจากโรเซนสลอธเล็กน้อย ทั้งคู่ลอบตามออร์เฟอุสและโซราเรียมาอย่าเงียบเชียบทว่าทั้งคู่รับประทานอาหารใกล้เสร็จแล้ว

คุณชายรูปงามและหญิงสาวผมแดงนั่งอยู่ตรงโต๊ะหน้าร้านซึ่งจัดไว้อย่างสวยงาม ภายในร้านคนเต็มแออัดยัดเยียด แต่สายตาของสาวๆในร้านและบริกรสาวต่างมองเขาเป็นสายตาเดียวกัน นั่งคู่นั่งรับประทานอาหารอย่างเงียบเชียบ เอ็ดดัวและแองเจลิก้าย่องไปหลบข้างๆกระถางต้นไม้ใหญ่ข้างร้านอาหาร

*เอ็ดสองคนนั้นคุยไรกันอ้ะไม่ได้ยิน*แองเจลิก้าเริ่มหงุดหงิดกับเสียงจอกแจกจอแจของผู้คนในร้านอาหารพร้อมกับเสียงการทำอาหารทั้ง ต้ม ย่างทอดและเสียงช้อนจานที่กระทบกันตามมาเป็นขบวน

ชายหนุ่มผมน้ำตาลแดง ไม่ตอบเขายังจ้องมองไปคู่นั้นด้วยสายตาจริงจัง หล่อนเริ่มเกิดคาดหวังในตัวชายหนุ่ม เขาเก่งมากที่สามารถที่จะอ่านปากคนเวลาพูดได้ทั้งที่อยู่ไกลกับออร์เฟ่ขนาดนี้

*แอง...เราไม่รู้ว่าเขาพูดไรกันอ้ะ*เอ็ดหันมายิ้มแหย*แต่ถ้าแองจี้อยากรู้ชั้นไปถามให้เลย*ว่าทันใดนั้นเขาก็เดินตรงไปยังไม่ฟังคำยับยั้งของแองเจลิก้า

หญิงสาวผมแดงรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยอย่างไม่สนใจรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าของหนุ่มผมทองที่มองอย่างเอ็นดู ปลายนิ้วยาวของเขาป้ายบริเวณมุมปากที่ซอสเปื้อนอยู่ หล่อนผงะเล็กน้อยมองหน้าเขาปัดมือของชายหนุ่มออกอย่างไม่ค่อยพอใจนักก่อนเอ่ยว่า

*ชั้นไม่ใช่เด็กแล้วน้ะออร์เฟ่...เช็ดเองได้*

*อะไรกันมานี่...*มือใหญ่คว้าผ้าผันคอที่เขาใส่สม่ำเสมอเช็ดรอยเปื้อนหญิงสาวดิ้นหลบเล็กน้อยก่อนจำยอมอย่างอ่อนใจ เพราะเหนื่อยและหิว

*โย่ว!*

ร่างสูงเดินเข้ามาทักทายเพื่อนรักอย่างอย่างเป็นมิตร

*อ้าวเอ็ด...นั่นแองเจลิก้า...นี่*ออร์เฟ่อุสเอ่ยอย่างประหลาดใจเมื่อเป็นทั้งคู่ปรากฎตัว

*กำลังจะไปอยู่เลย...ฉันจะไปส่งโซราเรียที่หอ*

*ง่ะ...มีซ้อมดนตรีอ้ะ*หญิงสาวยังคงความงัวเงียอยู่แต่หล่อนยังคิดถึงหน้าที่และความรับผิดชอบ ถึงแม้ว่าร่างกายจะสู้งานไม่ไหวก็ตาม หล่อนสะบัดหัวเพื่อสลัดความง่วงและเหนื่อย ฝืนยิ้มอย่างร่าเริงและรีบเก็บเชลโล่ คว้าผ้าพันคอของออร์เฟ่อุสที่เปื้อนจากมือขาว *ขอบคุณที่เลี้ยงน้ะอุส...ไว้เดี๋ยวคืนนี้ซักให้น้ะ*หล่อนวิ่งไปอย่างทุลักทุเลแต่รวดเร็ว

*เฮ้อ...อย่างงี้ทุกที*หนุ่มผมทองรูปงามส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจกับภาพที่ชินตา เขาวางเงินไว้บนโต๊ะอาหารและไม่หันไปมองอีก

ดวงตาสีอเมทิสต์คู่งามลอบมองออร์เฟอุสที่สีหน้าหนักใจ ดวงตาของเขาฉายความเป็นห่วง

เมื่อเขารู้สึกถึงการถูกจ้องมอง เขาหันกลับมาจ้องตาสีงามของแองเจลิก้า

*มีอะไรหรอ?*แองเจลิก้าผงะเล็กน้อยกะบสายตามองตรงมาของชายหนุ่ม

*เอ้อ...ออร์เฟ่ไปว่ายน้ำกันไหม...วันนี้อากาศร้อนแถมมีแองจี้ด้วยต้องหนุกแน่ๆ*เอ็ดดัวชวนน้ำเสียงสนุกสนาน

*...อืมมไม่...คือชั้นว่าจะไปห้องสมุด...ต่อ*ออร์เฟอุสปฏิเสธเพื่อนของเขาทุกคนอย่างสุภาพและไว้ตัวเสมอถึงแม้ว่าเอ็ดกับเขาจะสนิทกันมากขนาดไหน

ความรู้สึกหวงเพื่อนรักของแองเจลิก้าเริ่มผุดออกมา และปรากฎบนใบหน้าเนียนของหล่อนจนทุกคนรู้สึกได้ สายตาของออร์เฟอุสที่มองโซราเรียมันประหลาด ถึงแม้โซราเรียจะไม่ใช่หญิงสาวที่สวยบาดใจชายหนุ่มแบบฟาเซ๊ทต้าน่ารักแบบโรซารีหรือมีชาติตระกูล แต่โซราเรียเองก็สวยในแบบของหล่อน

*นายจาไปอ่านหนังสือสิน้ะ...เราไปด้วยออร์เฟอุส...ใช่ไหมเอ็ด?*หล่อนกลับมองมองเอ็ดด้วยสายตาน่ากลัวเชิงข่มขู่

*แล้ว...ว่ายน้ำหล่ะฉันไม่อยากไปห้องสมุดนี่ อยากว่ายน้ำกับแองเจลิก้าและออร์เฟ่อ้ะ*หนุ่มผิวคล้ำหงุงหงิง

*นาย...อยากไปเอ็ด*ดวงตาคู่งามยังข่มขู่

*อ่าาาออร์เฟ่ชั้นไปด้วย...ฮะฮะ*เขาตามใจหล่อนอย่างไม่เต็มใจนักแต่ ไม่ว่าแองเจลิก้าอยู่ที่ไหนเขาก็รู้สึกมีความสุขเสมอ และถ้าออร์เฟ่อุสอยู่ด้วยยิ่งดีเข้าไปใหญ่

เมื่อทั้งสามมาถึงห้องสมุด ทุกคนเห็นเพื่อนหนุ่มต่างชาติรูปงามและโรซารีที่นั่งอยู่พูดคุยกันอยู่อย่างสนิทสนม ทว่าสัญชาติญาณของมนุษย์ที่ชอบแอบดูทำให้ทั้งสามค่อยๆย่องและไปหลบตามตู้หนังสือ

*โรซารีอ่านบทละครบ้างหรือเปล่าครับ*มือขาววางหนังสือบนโต๊ะอย่างเบามือ

*ไม่ค่อยจ้ะ...นาโอจิคุง*

*ลองอ่านเรื่องนี้ยังครับ*เขาโค้งขออนุญาติสาวน้อยน่ารักก่อนค่อยขยับเก้าอีกนั่งข้างหล่อน ชายหนุ่มยื่นหนังสือนิยายให้หล่อนอ่านชื่อ

*...โรมิโอจูเลียต...*หล่อนอ่านชื่อปกหนังสืออย่างลืมตัว ก่อนรู้สึกในสิ่งที่ตนพูดหัวใจเต้นระรัว ทว่าชายหนุ่มมองอย่างตะลึงงัน โรซารีหน้าแดงเพราะเหตุใด

*คงยังสิน้ะครับ...ผมก็เพิ่งได้อ่านไม่นานนี้...มันน่าสนใจดีในการใช้ภาษาของนักเขียน...แต่มันเป็นภาษาอังกฤษผมเลยไม่ถนัดนัก...ผมถนัดภาษาเยอรมันมากกว่า...แต่ถ้าลองอ่านดูเรื่องนี้....*ชายหนุ่มตาคมเริ่มบรรยายประสพการณ์การอ่านบทและละครและเรื่องราวต่างๆของเขาให้หล่อนฟัง โรซารีไม่ได้ยินแม้แต่เสียงพูดของเขา เพราะเสียงหัวใจเต้นมันกลบทุกอย่าง แน่นอนว่าหล่อนรู้จักเรื่องราวโรมิโอจูเลียตอย่างดี

*ผมมองว่าเรื่องนี้แล้วมีความนัยทางสังคมซ่อนอยู่ ผู้คนต่างสังคมต่างวัฒนธรรมต่างถูกกีดกันด้วยกรอบทางสังคมของตนเอง ไม่ว่าทั้งคู่พยายามที่จะเข้าใจกันอย่างไร ทํ้งคู่กต้องถูกกีดกันจากกันอยู่ดี เหมือนความรักของเขาทั้งคู่...โรซารีคุงว่ายังไงหรอครับ...อ้ะคุณคงเบื่อสิน้ะ...*เขาลืมตัวพูดทุกอย่างออกมา โดยที่ไม่ได้เรียบเรียงประโยคอย่างสวยงามเท่าไหร่ หรือเขาทำให้เธอเบื่อน้ะ...เขารู่สึกน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อยกับความน่าเบื่อในตัวเขา

*ไม่...ไม่น่าเบื่อจ้ะ...นาโอจิคุง...ฉันว่า...มันน่าสะ...สนใจมากเลยที่นาโอจิคุงพูด....เพียงแต่ฉันไม่ค่อย...เอ่อหัวไว...พอที่จะเข้าใจ...ได้ทันค่ะ...ขอโทดน้ะค้ะนาโอจิคุง*โรซารีก้มหน้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหล่อนรู้สึกผิดเหลือเกินที่ ทำให้เขารู้สึกด้อยค่าเพียงแค่ชั่วครู่ หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะทำให้หล่อนไม่สามารถควบคุมน้ำเสียงได้

*ไม่หรอกครับ...โรซารีคุง...คุณเป็นคนที่...ฉลาด...หัวไวและ...น่ารักอ่อนโยนที่สุดที่ผมเคยพบมา*มือขาวลูบปอยผมสีน้ำตาลนุ่มและลูบศีรษะของหล่อนอย่างอ่อนโยน เหมือนปลอบโยนเด็กน้อยในความมืด

โรซารีเขินเกินกว่าที่จะตอบอะไรได้อีก หล่อนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้พรวดพราดและขอลาชายที่ทำให้หล่อนใจเต้นจนควบคุมตนเองไม่ได้ อย่างสั้นกระชับและรีบเดินหลบออกไป

*นาโอหน้าม่อ!!!*เอ็ดดัวโพล่งออกมาอย่างไม่เกรงใจเด็กเรียนในห้องสมุดทั้งหลาย

*นาโอจี...นายจีบโรซารี...ตาย....*แองเจลิก้ากระโดดออกมาจากตู้วางหนังสืออย่างบ้าคลั่ง ทว่านาโอจิหลบได้ทันหวุดหวิด เขารีบคว้าหนังสือเรียนของเขาและหลบออกไปด้วยทักษะวิทยายุทธจากบ้านเกิดอย่างรวดเร็ว เมื่อหล่อนไม่ได้จัดการกับนาโอจิได้สมใจ หล่อนก็เพ่งเล็งไปยังเหยื่อผมทองที่น่าจะอยู่ใหล้กว่า แต่นายหนุ่มกลับหายตัวไปเช่นกัน

*อาไรกันเนี้ย...!!*หล่อนเดินออกมาจากห้องสมุดพร้มกับเอ็ดอย่างเซ็ง

*ทำไมๆๆพวกบ้านั่นหายไปหมดเลย...โรซารีกับนาโอจิก็จีบกัน...ออร์เฟอุสก็เป็นอะไรกับโซระชั้นก็ไม่แน่ใจ...แถมไอ้บ้านั่นยังหนีไวอีก...เฮ้ออ...แต่โชคดีที่นายกับชั้นยังเป็นเพื่อนกันได้น้ะเอ็ด...*แองเจลิก้าเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย

*ฉันจะเป็นเพื่อนเธอเสมอแองเจลิก้า...ตราบใดที่เธอยังอยากจะเป็นเพื่อนฉันอ้ะน้ะ*รอยยิ้มบนหน้าชายหนุ่มต่างกับน้ำเสียงที่สือออกมา

*แหม...ตับเป็ดงอนหรอ*แองเจลิก้าแหย่เจ้าเพื่อนเกลอตัวดำหน้าหล่อ หล่อนกระโดดคว้าคอร่างสูงนิ้วจิ้มเล่นแก้มชายหนุ่มอย่างไม่คำนึงความเป็นสตรีศรีสโมสร

*อะไรกันเปล่าซะหน่อย*แก้มแดงระเรื่อของชายหนุ่มค่อยๆแดงขึ้นๆเรื่อยๆ แต่เขากลับรู้สึกสุขใจภายในอย่างยิ่ง

ค่ำคินที่อากาศอบอ้าว แองเจลิก้าจ้องมองออกจากหน้าต่างภายในห้องพักในหออย่างใจจดใจจ่อเหมือนทุกๆวัน หล่อนเห็นออร์เฟอุสช่วยพยุ่งโซราเรียกลับมาจากการซ้อมดนตรีอย่างหนักหน่วง มือของเขาช่วยถือเชลโล่ที่รักของเจ้าหล่อนอย่างระมัดระวัง อีกมือหนึ่งโอบพยุงอย่างสุดความสามารถ การชอบช่วยเหลือคนคงเป็นเรื่องที่เขาชื่นชอบ โซราเรียเป็นคนใช้ของออร์เฟอุสหยั่งงั้นหรือ...สงสัยสาวๆพวกนั้นคงต้องคิดใหม่เสียแล้ว เพราะโซราเรียเป็นราชินีที่มีเจ้าชายตระกูลใหญ่รูปงามคอยปรนนิบัติพัดวี