บทที่ 5 วาเลนไทน์

By Natjamah

ในที่สุดวันที่แสนวุ่นวายคลืบคลานเข้ามาถึง นักเรียนทุกๆคนต่างง่วนอยู่กับงานชมรมของตน โรซารี ฟาเซ๊ทต้า โซราเรียและแองเจลิก้าเดินไปตามทางเดิน มองผ่านเพื่อนๆนักเรียนที่กำลังจัดซุ้มงานอย่างทุลักทุเล

*โรซ...ทำชอคโกแลตให้ใคร*แองเจลิก้าถาม

*อืม..ไม่หรอกไม่ทำจ้ะ..*

*ไม่ทำให้นาโอจิหรอ..*น้ำเสียงใคร่รู้ ดวงตาสีอเมทิสต์จ้อง

*ไม่หรอก...*โรซารีเอ่ยเบาๆ ก่อนถอนหายใจเบาๆ *โซ...เขาชอบหน่ะ...ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับเขาหรอก*แก้มของหล่อนร้อนผ่าว

*นั่นแน่ๆแก้มแดงเลย*แองเจลิก้าแซวเพื่อนสาว

*ชั้นว่าโซราเรียไม่มีโอกาสหรอก...แถมเธอนั่นไม่น่าจะเข้ากับนาโอจิได้ด้วยซ้ำ หนำซ้ำชอคโกแลตก็ยังไม่ได้ทำ*ฟาเซ๊ทต้าโบกทับถมโซราเรียด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

*ฟาเซ็ทต้า...ทำไมพูดยังงั้นหล่ะ*โซราเรียทำเสียงหงุงหงิง

*ก็...มันจริง...เธอยังต้องไปซ้อมดนตรีนี่ไม่มีเวลาให้เขาแล้วยังจะชอบอีก*

*ใจร้ายอ้ะก็คนมันไม่ว่างนี่หน่า*

*น่าใจเย็นๆน่าฟาเซ๊ทต้า...*

*งั้นชั้นไปก่อนน้ะ*โซราเรียวิ่งออกไปน้อยใจเพื่อนสาวผู้หวังดี

ตัวของหล่อนเองนั้นก็รู้ดีอยู่ว่าเด็กที่ถูกทิ้งอย่างเธอไม่มีทางที่จะมีใครมาสนใจ และชีวิตของเธอนั้นไม่ได้สุขสบายที่จะไปมีเวลามีความรักเหมือนคนอื่นๆ ทันใดความคิดไร้สาระถูกตัดออกไปด้วยเสียงดนตรีที่ลอยมาจากหอซ้อมดนตรี หน้าที่แบะความรับผิดชอบต้องมาก่อน หล่อนเข้าใจถึงความหวังดีของฟาเซ๊ทต้าอย่างช้าๆ พลางเดินเข้าหอดนตรีอย่างเตรนียมพร้อมกับการซ้อมที่หนักหน่วง

หลังจากซ้อมดนตรีจนเหนื่อยอ่อนแล้ว หล่อนพิงผนังหน้าหอดนตรีนั่งพักเหนื่อยกับพื้น ร่างสูงท่าทีสง่าเดินเข้ามา สายตาของหล่อนค่อยๆมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยไม่ได้สังเกตุ พลางคิดว่านาโอจิที่แสนน่ารักทำอะไรอยู่ โซราเรียนั่งหัวเราะเบาๆ คิดถึงหนุ่มตาคมรูปงาม

*นี่แน่ะ...*เขาเอ่ยเบาๆ*มานั่งหลบอยู่ตรงนี้เองพรุ่งนี้งานจะเริ่มแล้วน้ะ*

*มีอาไรย้า*

*เกี่ยวไรกะช้านด้วยหล่ะ*หน้าตาเหนื่อยหน่ายกวนประสาท

*งั้นเลี้ยงข้าวเย็นพรุ่งนี้...ไหม*

*ไม่...ชั้นไม่ขายเพื่อนหรอก*

*งั้น...อาทิตย์นึง*

*ไม่มีทางย่ะ*

*ถ้าอย่างงั้นตลอดเทอมนี้และเทอมหน้าไหมหล่ะ*

*หาาาาาาาาา....จิงดี้ๆๆๆงั้นตกลง*

*จริงสิงั้นได้เลย*หล่อนเผลอพลั้งปาก มือช้ำบวมของหล่อนปิดปากทันใด

*สัญญาแล้วน้ะ...*

*นายขี้โกงนี่หน่า เอาความจนคนอื่นมาต่อรอง*

*ชื่อออร์เฟอุสจ้ะ...ไม่ใช่ขี้โกง...จำไว้น้ะเด็กโง่..ฮะฮ่า*นิ้วเรียวยาวจี้มเข้าที่หน้าผากของหล่อน

มือของหล่อนปัดป้องมือของชายหนุ่มแต่ ตัวของเขาสูงกว่าและมือแขนยาวกว่า โซราเรียไม่สามารถที่จะขยี้ผมสีทองของออร์เฟอุสคืนได้เลย ลูกคุณชายขี้เก๊กกลับขยุ้มผมเธอเล่นอย่างสนุกสนาน

*โอ้ย..พอพอพออ้ายบ้าาาาา* โซราเรียรีบสะบัดออก คิ้วสีทองเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะวิ่งหนี รอยยิ้มปรากฎที่มุมปาก

ความพ่ายแพ้ครั้งนี้จะไม่ลืม หล่อนรีบคว้าเฃลโล่และข้าวของแล้วหนีไป

ณ หอพัก

โรซารีในชุดนอนซาตินลูกไม้กำลังนั่งถักผ้าพันคอสีหวานอย่างตั้งใจ ร่างหนึ่งคลืบคลานเข้าหาหล่อนอย่างช้าๆ ขณะที่มือน้อยของโรซารีเรียงร้อยเส้นไหมพรมทีละเส้นเข้าด้วยกันบรรยากาศรอบๆข้างเริ่มมืดเมา ร่างนั้นเข้ามาใกล้และลูบหลังเนียนของหล่อนอย่างเบามือ โรซารีสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว หล่อนไม่อยากแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองร่างนั้น

*โซระ...เลิกทำน่ากลัวหยั่งงั้นได้มะ*แองเจลิก้าเอ่ย

*งะ...แองคือว่าช้าน...*

*มีอะไรก้อพูดมาเด้ทำตัวแปลกๆตลอดเย็นนี้แล้วน้ะ*

*โรซารี...ไปเที่ยววันวาเลนไทน์กะออร์เฟอุสพรุ่งนี้ทีหล่ะขอร้อง!!!*(>/\<)

*คือว่าชั้น...ไม่..*โรซารีตะกุกตะกัก แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธเพื่อนสาว

*โซระเธอคงไปสัญญาอะไรกะหมอนั่นสิน้ะ...ถ้าเดาไม่ผิดต้องเกี่ยวกับปากท้องเธอสิ...แถมนี่ยังต้องมาทำให้โรซารีลำบากใจอีก*ฟาเซ๊ทต้าขึ้นเสียงเล็กน้อย

*น่าาๆฟาเซ็ทต้าอย่าไปโกรธโซเลยน้ะ*แองเจลิก้าเชียร์เพื่อนสาว

*โซ...ไม่เป็นไรจ้ะ...ฉันจะไปให้น้ะ*โรซารีตอบรับคำขอร้องของเพื่อนสาวทั้งๆที่ใจของเธอนั้นอยากที่จะไปเที่ยวกับคนอื่นมากกว่า

*เย้ๆๆๆรักโรซารีที่สุดเลย*

*เหอะ!*สายตาคมเชือดเชือนอย่างไม่เห็นใจคนยาก

*ฟาเซ็ทต้าจ๋า...เห็นใจชั้นเถอะน้าช้านหาเลี้ยงตัวเองนี่หน่า*

*ช่าย...ออร์เฟอุสคงไม่ทำอะไรลามกๆใส่โรซารีหรอกฮะฮ่า*แองเจลิก้าหลุดปากโพล่งออกมาอย่างไม่ระมัดระวังตัว สายตาทุกสายตาในห้องจับจ้องมองยังสาวทอมบอยผมสีม่วงอ่อน

*เอ่อ...พูดไรผิดไปหรอ*

*จะว่าคือยังไงอ้ะแอง*โซราเรียถามสายตาฉงนของหล่อนช่างขัดกับท่าทางมั่นใจและอวดดีของเจ้าตัวจริงๆ

โรซารีหน้าแดงก่ำแต่ทว่าหูฟังอย่างตั้งใจ

*เลิกพูดเดี๋ยวนี้!!!นอนได้แล้วยัยต๊องทั้งหลาย...นอนๆๆๆ* ฟาเซ๊ทต้าไล่ให้ทุกคนเข้านอนอย่างไม่สนใจ สิ่งที่แองเจลิก้ากำลังจาเอ่ย แต่ ยังทิ้งความสงสัยให้แต่โซราเรียและโรซารีซึ่งถูกบังคับให้ล้มตัวนอนลงบนฟูกลืมตาในความมืดมองหน้าแองเจลิก้าอย่างฉงน ก่อนที่จะผลอยหลับไปถึงรุ่งเช้า

ยามสายท้องฟ้าสดใส ลมเย็นสบายของหน้าร้อนพัดเอื่อยๆงานวันวาเลนไทน์ของโรเซนสลอธช่างดูสวยงามและละลานตา นักศึกษาและผู้ที่เข้าเยี่ยมชมงานเดินกันอย่างขวักไขว่ บรรยากาศของงานั้นดูสนุกสนานและโรแมนติคในเวลาเดียวกัน

หญิงสาวทั้งหลานที่เดินภายในงานดูเหมือนจะให้ความสนใจกับ คู่ชายหญิงคู่หญิงที่เดินอยู่เคียงข้างกัน โรซารีและออร์เฟอุส หนุ่มรูปงามผมทองและสาวน้อยผมสีน้ำตาลอ้อนแอ้นท่าทางอ่อนหวานเดินเคียงกัน สายตาร้อนผ่าวๆของกลุ่มหญิงสาวที่คลั่งออร์เฟอุสทำให้ทั้งคู่หนาวๆร้อนๆพิกล

*โรซารีจะโดนรุมตบไหมนี่...โซ*แองเจลิก้าถามน้ำเสียงหวั่นๆ

*ไม่หรอกน่า..เอ้อ...ขอตัวน้ะต้องให้บริการดนตรีสื่อรักก่อน*

*หานี่วันนี้เธอทำด้วยหรอ*

*อื้อ...ไปเล่นกะวาเนสซ่า...ไปหล่ะเจอกัน*

ผมสีแดงประกายสะบัดออกไปตามเจ้าของ โซราเรียดูเร่งรีบเสมอ แองเจลิก้าจ้องมองเพื่อนสาวผมแดงอย่างละเหี่ยใจ หรือนี่เธอต้องเดินเที่ยวงานวาเลนไทน์นี่คนเดียว แองเจลิก้าเกลียดการอยู่คนเดียวเสมอตั้งแต่ยังเล็ก โซราเรียช่างต่างกับเธอที่สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้ เข้มแข๊งและไม่ย่อท้อ โซราเรียไม่เคยเหงาเพราะเธอไม่มีใครคอยรักและห่วงใย แต่ต่างกับหล่อนที่รู้สึกเปล่าเปลี่ยวและไม่มีใครอยู่บ่อยครั้งทั้งๆทีมีคนรอบตัวมากมายที่รักและห่วงใย ไม่ว่าดวงตาสีหยกนั้นจะเคยหลั่งน้ำจาให้กับความเปล่าเปลี่ยวเช่นเธอบ้างไหม เธอคงไม่มีวันรู้ เพราะชีวิตของทั้งคู่นั้นต่างกันเกินไป

*เฮ้...แองจี้*เสียงของชายที่หล่อนสุดแสนจะหวาดผวาดังขึ้นมา

*ฮึ้ย!!อย่ามาใกล้น้ะอ้ายอเล็กซิส*

*นี่เธอหยาบคายมากเลยน้ะ...ที่บ้านไม่เคยสอนหยั่งงี้ซะหน่อย*

*เพราะนายนั่นหละทำให้ชั้นเป็นอย่างงี้เองอ้ะ*

*ใจเย็นๆ...ว่าแต่เพื่อนเอ็ดคนนั้นของเธอหน่ะ..อยู่ซุ้มขายจูบไม่คิดจะไปดูหน่อยหรอ*

*เออ...จิง..งั้นไปหล่ะ*

*ห้ามตามมาน้ะ*แองเจลิก้าทำเสียงขู่

*ใครอยากตามหล่ะ*

แองเจลิก้าหันหลังก้าวเท้าหนีจากอเล็กซิสที่ชอบแอบตามและก่อกวนเธอ หล่อนเดินจ้ำเท้าไปตามทางเพื่อไปดูเจ้าเพื่อนหนุ่มตัวดำว่าเป็นอย่างไงแล้ว

ที่ซุ้มขายจูบของเอ็ดชายหนุ่มสีผิวน้ำผึ้งกำลังแจกจุมพิตแก่สาวๆที่คอยแถวยาวมาเข้าซื้อ เขาคิดพลางๆว่า มีหญิงสาวชอบเขามากมายก่ายกองขนาดนี้ ดวงจาสีเขียวของเอ็ดดัวเผยความพึงพอใจที่ได้เล่นสนุกในชีวิตวัยหนุ่ม ในขณะเดียวกันเขารู้สึกภูมิใจในความหน้าตาดีอของตนเองขั้นมาเรื่อยๆ

เมื่อลูกค้าคนแล้วคนเล่าผ่านไปเอ็ดดัวไม่ได้สังเกตลูกค้าที่ท่าทางประหลาดต่อหน้าแต่เมื่อลูกค้าคนที่ถึงคิวเอ่ยน้ำเสียง..

*เอ็ดดัว...พี่ขอซื้อจูบนายทีดิ*เจ้าของเสียงคือชายร่างยักษ์ล่ำสัน กล้ามเนื้อในทุกสัดส่วนของเขาเห็นชัดแทบจะทะลักออกมาจากเครื่องแบบ น้ำเสียงแหบพร่าของเขาทำให้ขนที่แขนสีน้ำผึ้งลุกชัน

*พี่....ครับคือผมขายเฉพาะผู้หญิงครับพี่...*

*อะไรกันฮ้าาา...นี่ไม่ได้เขียนไว้น้ะฮ้าาทำแบบนี้กับลูกค้าได้อย่างไร!!!*

เมื่อมีปัญหามนุษย์ต้องหาทางแก้ไข เอ็ดดัวคิดดำนวนถึงว่าในโรเซนสลอธนี่ผู้ชายคนไหนที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด เอ็ดดัวรีบขอขมารุ่นพี่ที่มาทั้งหลายก่อนที่จะเอ่ยว่า

*พี่ครับ...เดี๋ยวผมมาน้ะ..รับรองไม่ผิดหวัง*

ขาที่แข็งแรงทั้งสองข้างของเขาวิ่งไปด้วยความเร็วสูง สายตาสอดส่องคนที่เป็นที่ชื่นชอบที่สุดในที่นี้ ทันใดนั้นเองเขาเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทวัยเด็กของเขา ออร์เฟอุสเดินพูดคุยกับโรซารีอย่างมีความสุข รอยยิ้มของเขาประทับใจหญิงสาวในที่นี้มากที่สุด เท่ากับว่าออร์เฟอุสต้องช่วยเขา

*ออร์เฟ่...ช่วยด้วย..ช่วยชั้นที*เขาพูดเสียงกระหืดกระหอบ

*เอ็ดเกิดอะไรขึ้น...ทำไมวิ่งมา*

*นายไปช่วยชั้นที่ซุ้มจูบเถอะน้ะขอร้องหล่ะ*

*หาา...เฮ้ยแต่นี่ชั้นเดทอยู่น้ะ*

*คุณออร์เฟอุสไปช่วยคุณเอ็ดเถอะค่ะ...*

*โรซารีชั้นขอโทดน้ะรอชั้นที่นี่น้ะเดี๋ยวกลับมา*

*ค่ะ*

ณ ซุ้มชมรมวิทยาศาสตร์ซึ่งตั้งข้างๆกับชมรมคุณไสย

หญิงสาวที่คลั่งไคล้ลุดวิกจ้องมองเขาอย่างไม่วางตาขณะที่ลุดวิกกำลังอธิบายวิชาเคมีมี่เขาเชี่ยวชาญอยู่ทันใดนั้นหญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

*ท่านลุดวิกค้ะ...สารเคมีตัวไหนทำปฏิกริยาที่ทำให้ท่านลุดวิกมีความรัก*

เสียงฮือฮาไปทั่วซุ้ม สาวๆเริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้วบางคนเขินอายบางคนยิ้มส่งสายตาหวานให้ลุดวิก

*อ้อ...เผอิญสารเคมีในตัวชั้นน้ะบอกว่า...เธอกับชั้นไม่เข้ากัน...ถ้าไม่สนใจในวิชาเคมีก็ออกไปซะ*

*ฮืออท่านลุดวิกใจร้ายยย*สาวสวยคนนั้นวิ่งออกไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมา

ฟาเซ๊ทต้าที่ยืนข้างลุดวิกตลอดการสอนนั้นจ้องมองยังใบหน้าอันเคร่งครึมของชายหนุ่มอย่างใจเย็นที่สุด หล่อนไม่คิดแม้แต่จะแย้งลุดวิกในกรณีนี้

ทันใดนั้นเองหัวหน้าชมรมคุณไสย ผู้มีนามว่าอารอน ก้าวเท้าเข้ามาในซุ้มของลุดวิก หนุ่มน้อยหน้าหวานคนนี้ส่งสายตาท้าทายชายร่างสูงผมสีม่วงยาวสลวย

*คุณลุดวิก...ถ้าคุณคิดค้นยาเสน่ห์ไม่ได้ก็อย่าไล่ลูกค้าไปสิครับ*รอยยิ้มใสซื่อน่ารักแต่ทว่าแฝงไปด้วยความกวนอารมณ์เล็กๆ

*นายคิดว่าของแค่นี้ชั้นคิดค้นไม่ได้หรอ...*ลุดวิกท้าทายกลับ

งั้นเรามาแข่งกันไหมครับว่ายาเสน่ห์ป้ายปุ้บติดปั้บของผมที่ขายให้สาวๆพวกนี้จะได้ผลไหม*

ทันใดนั้น หญิงสาวในเต้นทั้งหมดหยิบยานั้นมาคนละขวดและวิ่งพุ่งเข้าใส่ลุดวิกเพื่อที่จะราดลงบนตัวเขาเพื่อจะได้สมรัก หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความรักเอ่อล้นทั้งหลายเข้ามารุมล้อมลุดวิกชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยปริศนา แต่คาดว่าหลังจากนี้ปริศนาทั้งหมดจะถูกเปิดเผยออกอีไม่ช้าโดยหญิงสาวกลุ่มนี้

*ฟาเซ๊ทต้า...นั่นเธอจะไปไหนหน่ะ...กลับมานี่น้ะชั้นยังคุมสถานการณ์ได้*

*ท่านลุดวิกขาาาา*เสียงเรียกหวานหูดังขึ้นเรื่อยๆ

*ชั้นจะ...ออกไปหน่ะบั้บบาย*

สายตาทั้งคู่ประสานดั่งรู้ใจ แต่ฟาเซ็ทต้ากลับหลบออกไปจากซุ้มอย่างเงียบๆทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับเหตุการณ์ที่ดำเนินอยู่  ฟาเซ็ทต้าก้าวขายาวๆอย่างสง่างามไปตามทางเดิน สายตากวาดหาร้านขนมวันวาเลนไทน์เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด.

กลุ่มรุ่นพี่ท่าทางกะเหี้ยนกระหือถ้าซุ้มขายจูบของเอ็ดดัวนั้นรออย่างกระสับกระส่าย แต่ความรู้สึกนั้นก็ร้อนแรงมากขึ้นเมื่อเอ็ดดัวเดินกลับมาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าอันหล่อเหลา

*พี่ๆครับผมพาตัวช่วยมา...ขอเสนอออร์เฟอุสครับผม!*

*นี่ๆเอ็ด...นายจะให้ชั้นช่วยอะไรทำไมพวกรุ่นพี่ท่าทางน่ากลัวพิกลๆแฮะ*

สีหน้าของเพศชายทั้งหลายในบริเวณนั้นยิ้มแสยะอย่างพึงพอใจ สายตาของพวกนั้นโลมเลียร่างสูงบางกล้ามเนื้อสมส่วนลักษณะแบบลูกคุณชายที่สะอาดสะอ้าน ผมสีทองหยักศกที่ผมเหมือนผ้าชั้นดีดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่ทำประกายกับแดดจนมองเผินๆกลายเป็นสีท้องฟ้าอ่อน

*โอ้วว ออร์เฟอุส...ชั้นต้องการนายมานานแล้วหล่ะ*รุ่นพี่ผิวคล้ำคิ้วหนาดกเอ่ยเสียงพร่า

*เอ่อ...ผมไม่เข้าใจครับพี่*

*โธ่...ยังมาทำซื่อเจ้าหนุ่มสำอางค์...จูบชั้นสิ...*เจ้าของเสียงแหบพร่า กระแทกน้ำเสียงอย่างดัง

*เอ็ด!!!นี่แกหลอกชั้นมาทำเรื่องนี้เนี่ยน้ะ!!!*

*โธ่...ถือว่าช่วยเพื่อนรักน้ะออร์เฟ่*

*ม่ายว้อยยยยยยย*

มือมากมายเข้ามาคว้าทั้งชายผมทองและเพื่อนผู้แสนดี มือเหล่านั้นแทบจะฉีกเสื้อผ้าของพวกเขาเป็นชิ้นๆ

*เฮ้ยพี่...ผมต้องด้วยหรอ*เอ็ดพูดเสียงสะดุ้ง

เพศชายที่เต็มไปด้วยอารมณ์พุ่งพล่านต่างเข้ามาคว้าร่างของทั้งคู่เพื่อที่จะรุมจูบสองหนุ่ม ฝ่าเท้าของร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาใส่กลุ่มผู้คนบ้าคลั่ง ร่างใหญ่ที่ถูกฝ่าเท้าอย่างจังล้มตึงผู้คนรอบๆแตกตื่น

*แองจี้...เธอมาช่วยชั้นแล้วขอบคุณจิงๆๆ*น้ำเสียงซึ้งใจของเอ็ดดัว

*นี่นายอย่าเรียกชั้นว่าแองจี้ได้ม้ะ*

*แองเจลิก้า..ฮีโร่ของช้าาานขอบคุณที่มา...*

ผัวะเสียงหมัดของแองเจลิก้าซัดเข้าไปเต็มไปหน้าหล่อเหลาของเอ็ดดัว

*อย่าเรียกชั้นด้วยชื่อนั้นเฟร้ย* ร่างของเอ็ดดัวร่วงลงเขาสลบในนิทราทันที

ทันทีที่กล่าวจบ หล่อนก็เข้าไปตะลุมบอนกับเพศชายบ้าคลั่ง การต่อสู้เต็มไปด้วยความดุเดือดแต่ไม่มีท่าทีที่แองเจลิก้าจะแพ้พ่าย หล่อนสู้อย่างกล้าหาญและเพลิดเพลินในการต่อตีโดยที่ไม่ได้ใส่ใจว่าจะเป็นอย่างไรออร์เฟอุสวิ่งสลัดตัวออกมาจากการตะลุมบอน เขาเดินโซซัดโซเซออกไปจากบริเวณนั้นอย่างทุลักทุเล เขารีบก้าวเดินย่างไวที่สุดเท่าที่ทำได้ สายตาของเขามองหาโรซารี จุดที่เขาขอให้เธอรอ ร่างของหญิงสาวที่ควรจะรอเขาอยู่กลับไม่มีแม้แต่เงา เสียงผู้คนส่งเสียงเฮกันมาจากทางลานแข่งยิงธนู เขาเคลื่อนตัวอย่างช้าเพื่อไปให้ถึง

ร่างของโรซารีสะดุดตาเขาหล่อนยืนดูการแข่งขันธนู เขาพยายามเรียกหล่อน

*โรซารี..ผมกลับมาแล้ว..โรซารี*

ไม่ว่าเขาจะพยายามตะโกนเท่าไรเสียงของเขากลับไปไม่ถึงเธอ ดวงตาสีฟ้ากกลมโตคู่นั้นไม่ได้ปลายตามามองเขาแต่อย่างใด แต่สายตาคู่นั้นจ้องมองไปยังชายหนุ่มช่างชาติเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ในท่าเตรียมยิงธนูอย่างมั่นคงอย่างตั้งใจ ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะผู้คนมากหรืออากาศร้อน แต่เป็นเพราะความรู้สึกลึกล้ำที่หล่อนมีให้เขาอีกคนนึงที่ไม่ใช่ตัวเขา

ฟ้าว!!!ปึ้ก! เสียงลูกธนูที่พุ่งเขาที่ยังเป้า

นาโอจิลดธนูลง เสียงเฮลั่นบริเวณรอบๆของผู้ที่ชื่นชมในฝีมือธนูของเขาร้องลั่น หนุ่มตาคมรูปงามหันมามองโรซารีที่ห่างออกไป ริมฝีปากบางของเขาขยับเรียกชื่อของโรซารีอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มปรากฏ โรซารียิ้มรับ ออร์เฟอุสอึ้งนิ่งเสียงของเขาไปไม่ถึงแต่...เสียงของนาโอจิไปถึงเธอโรซารีเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับผู้ชนะ

ความรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ออร์เฟอุสเดินหลบมาจากฝูงชนที่ชมการแข่งขัน เขาไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าใคร ความรู้สึกนี้มันคล้ายกลับตอนที่เขาเสียพี่สาวที่รักของเขาไป ถึงจะเจ็บปวดน้อยกว่า แต่ก็ร้ายแรง ร่างสูงเดินหลบเข้ามานั่งบนม้านั่งหินในสวนที่ล้อมไปด้วยต้นไม้หนาทึบ ทั้งคู่หลงรักกัน..เขาเพิ่งจะสังเกตุเห็น...

ยังไม่ทันที่เขาจะพักใจในความร่มรื่นในสวนนี้มีเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลหันไปจ้องด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

*เฮ้...นายมานั่งซึมไรนี่อ้ะออร์เฟอุส*

สาวร่างบางผมแดงเดินเข้ามาหาและนั่งลงบนม้าหินโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าตัวที่นั่งอยู่ก่อนแล้วซักนิด

*เธออย่ามายุ่งกับชั้นหน่อยเลยน่า*เขาพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ โซราเรียนั่งทับผ้าคลุมของเขาอยู่และในมือของหล่อนยังกอดเชลโล่และคันชักอย่างทนุถนอม

*อ้ะ..ขอโทด..แต่ชั้นขอนั่งพักนี่แปปนึงน้ะ*

*โซราเรีย...นี่ทำไมเธอไม่บอกชั้นว่าโซรารีกับนาโอจิเขาชอบกันห้ะ*

*เธอคิดว่าความจริงขี้ปะติ๋วนี่ชั้นจะรับไม่ได้รึไง*

*อะ อะไรน้ะ...จริงหรอ..นี่ชั้นไม่เคยรุ้มาก่อนเลย*ดวงตาสีหยกเริ่มจะมีน้ำใสๆไหลออกมา

*อ้าวเธอไม่รู้หรอกหรอ...อ้ะ!อย่าร้องไห้น้ะ*

*เหอะชั้นไม่ร้องไห้ง่ายๆหรอก*หล่อนกลั้นใจ โซราเรียเอ่ยช้าๆ

*ชีวิตชั้นลำบากมาเยอะไม่ร้องไห้ให้กับผู้ชายคนเดียวหรอก..ว่าแต่นายยังท่าทางจะโฮแตกมากกว่าชั้นอีกน้ะเนี่ย*ดวงตาสีหยกฉายแววทะเล้น

*เธอจะบ้าหรือไง ยัยบ๊อง ชั้นเปล่าน้ะ*

*เอาเถอะๆ...ดนตรีช่วยบรรเทาความเจ็บปวดน้ะนายเชื่อไหม...นี่จาเล่นให้ฟัง*มือที่ผ่านการฝึกฝนการเล่นเชลโล่มาอย่างหนัก จัดท่าการเล่นให้ถูกลักษณะ เพียงพริบตา เสียงดนตรีจากการสีก็พรั่งพรูออกมาให้ หนุ่มผมทองอกหักได้รับฟัง

เขาจ้องมองใบหน้าของหล่อนอยู่เนินนาน ใบหน้าที่ฝืนยิ้มน้อยๆ มือที่บวมช้ำกดสายและสีอย่างพยายามไม่ให้เห็นความเจ็บปวด รอยยิ้มน้อยปรากฏบนใบหน้าของเขาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

*มีหน้าท้องน้ะเธอหน่ะ*เขาแซว พลางเสยผมสีทองของตนเอง

*นี่!!รู้ย่ะว่าหุ่นไม่ดี...อุตส่าห์เล่นให้ฟังน้ะเนี่ย...ตอบแทนกันอย่างงี้หรอ*ดวงตาสีหยกค้อนใส่เขา

*อ้ะๆๆอย่าโกรธๆๆน่า เล่นให้ฟังต่อน้ะเพราะดี..เธอหุ่นดีด้วยๆ*

*อิอิ...ดีมากๆอย่าลืมที่สัญญาไว้หล่ะ*โซราเรียหัวเราะเบาๆและยิ้มให้เขา

*ไม่ลืมหรอกเย็นนี้ด้วย...และทั้งสองเทอมเลย*เขายิ้มรับ

เขามองเจ้าหล่อนเล่นเชลโล่ต่อไปเรื่อย อย่างสุขใจเสียงดนตรีและรอยยิ้มของหญิงสาวเยียวยาหัวใจของเขาอย่างช้าๆแต่มีความสุขอย่างยิ่ง ดูเหมือนการรู้จักหญิงสาวผมแดงดวงตาสีหยกคนนี้จะเป็นเรื่องดีๆอย่างหนึ่งที่เขาพบเจอก็ได้

*เฮ้ออ...ไม่ได้สนุกอย่างงี้มานานแล้ว*แองเจลิก้าพูดขั้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง พลางบิดเนื้อตัวคลายกล้ามเนื้อ ปลายตาของเจ้าหล่อนมองเห็นเอ็ดดัวที่นอนไม่ได้สติอยู่

*อ้ะ..เอ็ดเปงไรไปอ้ะชั้นเผลอต่อยนายหรอ*

*ตื่นซี่ๆๆๆ* แองเจลิก้าพยายามปลุกหนุ่มผิวคล้ำที่สลบลึกด้วยหมัดของหล่อน แต่อย่างไรก็ไม่เป็นผลคงอีกนานกว่าเอ็ดดัวจาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

*ถ้านายไม่ตื่นชั้นไปหล่ะน้ะ*หล่อนหันกายกลับอย่างไวดวงตาสีม่วงทั้งคู่มองย้อนกลับมา

*หึหึ...น่าสนใจแฮะ*แองเจลิก้ายิ้มแสยะ

สาวทอมบอยเข้าไปดึงร่างของเอ็ดมนชุดที่หลุดลุ่ยให้นอนกอดกับกลุ่มรุ่นพี่ถึกสุดหื่น หล่อนคิดว่าเมื่อทั้งคู่ตื่นขึ้นมานั้นต้องสนุกกว่าการต่อสู้ที่ผ่านมาแน่นอน