บทที่4 ความริษยาทำร้ายผู้คน

by Natjamah

แสงดาวระยิบระยับอยู่ทั่วฟ้าคืนนี้เป็นคืนที่สวยงามยิ่ง พระจันทร์สอดสองลงมายังพื้นหินแสงไฟสลัวๆตามทางเดิน ทำให้บริเวณนั้นดูสว่างขึ้นบ้างจากความมืดที่ครอบคลุม โรงละครและคอนเสิร์ตเห่งโรเซนสลอธตั้งอยู่ไกลจากทางเดินประมาน20กว่าเมตร

ร่างเล็กของหญิงสาวทั้ง2เดินมาด้วยกันตามทางเดินเท้า ทั้งคู่เดินฑุดคุยกันตลอดทาง

*และแล้ว...ออร์เฟอุสก็รู้สึกดี...เพราะลุดวิกทำ...*เพื่อนสาวที่หิ้วกล่องไวโอลิน ดวงตาสีเทาของหล่อนมันวาว เอ่ยเรื่องสนุกๆที่หล่อนชอบที่จะจิตนการ

*อิอิ...คิดออกมาได้ไงอ้ะ วาเนสซ่า สุดยอดมาก...ทะลึ่งจัง*สาวน้อยผมน้ำตาลแดงเพลิง หัวเราะเบาๆกับเรื่องสนุกๆที่หล่อนได้รับฟัง

*เขาเป็น ชายที่รักกันจริงๆน้ะ*วาเนสซ่ายืนยัน หล่อนสะบัดผมเล็กน้อยและใช้นิ้วเล่นผมตนเองต่อ

*ฮ่าาฮ่าฮะ*โซราเรียหัวเราะตัวโก่งหล่อนแค่หยุดขำไม่ได้จริงกับอารมณ์ขันสุนทรีของ โซโล่ไวโอลินมิอหนึ่งของวงโรเซนสลอธ

*และน้ะ...มีข่าวลือว่าออร์เฟอุสกะเอ็ดอ้ะเขา...กันหล่ะ*วาเนสซ่าสเริม

แต่ทันใดทันเองข้างหลังหญิงสาวทั้งคู่ปรากฏร่างดำสูงใหญ่ เข้ามาคว้าร่างของวาเนสซ่าไว้

และร่างนั้นเอ่ยเสียงเย็น...

*ชั้นกับเอ็ดทำอะไรหันหรอ...สาวน้อย...วาเนสซ่า..หืมมม*พยางค์สุดท้ายเสียงสูงด้วยความใคร่รู้

*นายอย่าแต๊ะอั๋ง...วาเนสซ่าน้าา*โรซาเรียโวยวายปกป้องโซโลอิส

*ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเทอ*เขาพูดพลางปล่อยว่าเนสซ่าไป...หล่อนรีบวิ่งไปอย่างไม่หันหลังกลับ แต่ในใจพลางคิด...ท่าออร์เฟอุสต้องโกดแน่เลย แต่...จินตนาการของชั้นมันยังมีอีกเยอะ555

*ว่ายังไงหล่ะ...ออร์เฟ่*สาวผมแดงถามอย่างรำคาญ ทันที่ที่ผล่อนจบประโยค...เขาก้อคว้าร่างของหล่อนเข้าไปในพงหญ้าลึก...แขนแข็งแรงของเขารัดกุมเธอจนขยับไม่ได้ ร่างของทั้งคู่แนบชิดกัน โซราเรียได้ยินเสียงหัวใจเต้นและเสียหายใจของหนุ่มรูปงามผมทอง ริมฝีปากของเขากลับเธอแทบจะชิดกันเกือบสนิท หญิงสาวพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ใบหน้าแดงก่ำ

*เอาหล่ะที่ลับตาซักที*

*นาย...จะทำอะไรหน่ะ*

*โอเคๆ บอกมาซะว่าโรซารีอยากได้อะไรในวันวาเลนไทน์*คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย

*ม่ายมีทางย่ะ*

*หรองั้นชั้นก้อจะกอดเธออย่างงี้แหละจนเธอยอมบอก*

*คิดว่าชั้นกลัวหรอ...ออร์เฟอุส*ใจของหล่อนคิด...หรือว่าหมอนี่มันจะลวนลามเรา

*เธอต้องกลัวสิ...เพราะชั้นจะใช้วิธีแบบงูเหลือม..คือรัดมากๆจนกระดูกเธอแตกเลย*เขาหัวเราะ สีหน้าแตกตื่นของสาวผมแดงทำให้เขารุ้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

*สวบๆๆ* เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่ก้าวเขามาใครบริเวณพุ่มไม้มืดทึบหนา ดวงตาสีเข้มเพ่งมองเข้ามาในที่มืด ออร์เฟอุสหันหลังและใช้มือใหญ่ทั้งคู่ที่กอดรัดร่างของหญิงสาวบังคับให้หล่อนต้องเดินลึกเข้าไปอีกเพราะ กลัวร่างที่อยู่ในแสงสว่างมองเข้ามาเห็นทั้งคู่

*รีบๆ ตอบมาสิ*เขากระซิบที่หูหล่อนเบาๆ

*ชะ ช่วย อุ้บ*มือใหญ่ปิดริมฝีปากของหล่อนไม่ให้ออกเสียง ชายหนุ่มผมทองขยับตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะยืนได้สะดวก ขาของเขาสะดุดรากของต้นไม้ใหญ่ล้ม ทั้งคู่ล้มลงกับพื้น

*ปึ้ก!!*

*นั่นไงมีคนอยู่ในนั้น*ชายร่างสูงผมยาวสลวยพุ่งเดินตรงเข้ามา

*ไอ้สารเลวคนไหนมันมาฉุดสาวฟระ*เอ็ดดัวโวยลั่น

*นาโอจิ...จัดการ*ลุดวิกสั่ง มีสีงาช้างชักคาตานะเล่มยาวของเข้าออกจากฝักและพุ่งเข้าไปในพุ่มไม่รก

*ขอผมต่อยมันน้ะ รุย*คามิวหนุ่มน้อยหน้าสวยพยายามแสดงความแมนของตน

คมดาบฟันพุ่มไม้พงหญ้ารกอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นต่อสายตา หนุ่มๆทั้ง4 คือ ออร์เฟอุส นอนกอดรัดหญิงสาวผมแดงซึ่งนอนทับร่างของเขา

*มะ...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม*ออร์เฟอุสถามหล่อนข้างหูและเบาๆ แต่ไม่มีคำตอบจากหญิงสาว*ดูเหมือนว่าหล่อนจะสลบน้ะออร์เฟอุส...หัวของหล่อนกระแทกกับกิ่งไม้*

*ซึ่ง....ชั้นฟันมันไปหน่อยมันเลยขาดจากต้นและร่วงลงมา*นาโอจิพูดเสียงค่อยแก้เก้อ

*ออร์เฟ่...นายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วสิน้ะ...ไม่นึกว่านายกะ...โซราเรีย*

*เหมือนหนังสือที่ผมเคยอ่านในห้องรุยเลยว่า...หญิงชายรักกันก็เรียนรู้ที่จา...อาไรกันซักอย่างแล้ว....อ้าจาว่าไปในนั้นมีรูปคนไม่ใส่เสื้อผ้าๆเต็มไปหมด เลยและก้อ..*ยังไม่ทันที่หนุ่มน้อยน่าสวยจาพูดจบ เอ็ดดัวก็คว้าเจ้าหนุ่มมาปิดปากสนิท

*พอได้แล้วคามิว...พอน้ะ..พอ*เอ็ดดัวดุหน่มน้อยเบาๆ

ออร์เฟอุสลุกจากพื้นหญ้าขรุขระพร้อมกับอุ้มโซราเรียขึ้นหลังอย่างช้าๆ ชายหนุ่มตาคมเดินเข้ามาช่วยพยุงเพื่อน ก่อนที่จะกระซิบเบาๆว่า*นายนี่ช่างกล้าเนอะ*

ช่างเถอะน่าเดี๋ยวอธิบายให้ฟังทีหลัง นาโอจิเดินไปยกเชลโล่ของโซราเรียที่นอนอยู่กับพื้น

*ออร์เฟ่...เพื่อน...หลังนายเลือดไหล*เอ็ดเตือนเพื่อนสนิทหัวทอง

*หึหึ...เท่ดีม้ะชั้นจาเอาไปโชว์โรซารี...*ทุกคนมองเจ้าลูกคุณชายผมทองอย่างละเหี่ยใจ...เอ้อ...มันยังคิดได้เนอะ

*คราวหลังให้เอ็ดแบกศพนายไปสิ...หึหึจะเท่ยิ่งกว่านี้อีก*ลุดวิกสะบัดผมยาวของเขาและประชดประชัน

ออร์เฟอุสจะหันไปกัดกับลุดวิกต่อ...แต่เขาเหนื่อยเกินกว่านั้น เพราะแบกยัยหัวแดงจอมดื้อด้าน ถ้าหล่อนเงียบๆอย่างตอนสลบนี่หล่อนก็เหมือนเทพธิดาดนตรีที่ดูน่ารักดีในสายตาของเขา แต่นี้แผลที่หลังยิ่งเจ็บขึ้นเรื่อยๆ...ถ้านี่ทำให้โรซารีที่ที่แสนอ่อนโยนและน่าหลงไหลหันมามองเขาบ้าง...นี่อาจจะคุ้มค่ากัน...

ณ หน้าหอพักหญิง

*อาจารย์อิซาเบลล่าครับ...นาโอจิครับ*มือสีงาช้างเคาะประตูหน้าหอหญิง

ร่างของอาจารย์สาวใหญ่เปิดประตูทันทีและตกใจเมื่อพบว่า ออร์เฟอุสอุ้มร่างของโซราเรียอยุ่

*เกิดอะไรขึ้น!!คุณเอสเตลล่าเป็นอะไรหรอจ้ะ...และท่านมาเมอลาร์ด*

โรซารี ฟาเซ็ทต้าและ แองเจลิก้าซึ่งเห็นทุกคนทั้งหมดจากหน้าต่างชั้นบนก็วิ่งลงมาอย่างเร่งรีบ

เจ้าของร่างเนียนนุ่ม ผมสีน้ำตาลสลวย แทบกระโจนออกมาจากประตูกลาง

*โซร้าาา...ฮืออเกิดอะไรขึ้น...คุณออร์เฟอุส*

ออร์เฟอุสกำลังจะเล่าเรื่องราวที่จะประทับใจโรซารี แต่ความรู้สึกขัดแย้งในใจของนาโอจิ ทำให้เขาทำในสิ่งที่ขาดความสุขุม

มะ..ไม่...คือโซราเรียจะตกจากบันไดแล้วออร์เฟอุสไปช่วยได้หน่ะ...ไม่มีอะไรมากหรอก โรซารี*เขาไม่อยากให้ออร์เฟอุสประทับใจโรซารีได้...ความรู้สึกนี้คืออะไรน้ะ นักเรียนหนุ่มต่างชาติคิด  หรือเขาไม่อยากให้โรซารีสนใจเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงเสียแล้ว ผู้หญิงคนไหนก็หลงรักออร์เฟอุสที่แสนจะเพรียบพร้อม... แต่โรซารี...มันคงยากที่เขาจะยอม

*งั้นหรอจ้ะ นาโอจิคุง...ขอบคุณที่...ยกเชลโล่ของโซราเรียมาน้ะ...เขาหน่ะรักเชลโล่ของเขามากกว่าอะไรทั้งนั้นเลยหล่ะ*โรซารีรับเชลโล่จากมือขาวโดยที่แองเจลิก้ามาช่วยพยุงเครื่องไว้ไม่ให้ล้ม ดวงตาสีฟ้ากลมโตไสซื่อของโรซารีส่องประกายให้แก่เขา ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำเหมือนแอปเปิ้ลสุก

ทุกคนรอบข้างสัมผัสความรู้สึกของทั้งคู่ อ.อิซาเบลล่าจึงช่วยจัดแจงพาโซราเรียที่นอนสลบอยู่และสาวๆทั้ง4ขึ้นห้องก่อนที่จะยืดเยื้อไปจนดึก และขอให้หนุ่มๆกลับที่หอพักของพวกเขาซะ

ห้องเรียนเช้าวันต่อมา

*นี่ๆๆๆโรซารี...อิอิ...นาโอจิเขาอุ้มชั้นกลับมาหรอดีใจจัง*ยัยหัวแดงยิ้มเริงร่าา

*เปล่าซะหน่อยโซระ...*แองเจลิก้าพูด*ไอ้หัวทองขี้เก๊กมันแบกเทอมา*ฟาเซ๊ทต้าเสริม

*ก็ชั้นอยากจะเชื่อแบบของชั้นนี่ ...อิอิ*โซราเรียนั่งหัวเราะกับเพื่อนๆ

โรซารีแยกตัวออกมาจากล่มเพื่อน หล่อนยืนมามองออกไปนอกหน้าต่าง...ทันใดนั้นร่างสูงเข้ามาใกล้ หล่อนหันหลังไปเพื่อที่จะทักทาย

*สวัสดีจ้ะ...นาโอ...*ดวงตาสีฟ้ากลมหันมามองด้วยความตกใจ เมื่อชายที่เข้าใก้ลเธอคืออร์เฟอุส*คุณออร์เฟอุส*

*โรซารี....อีก2อาทิตย์จะมีงานวาเลนไทน์ของโรงเรียน...เธออยากจะไปเที่ยวงานกับชั้นไหม?*เอ่ออ...คือ*

*เธอคงอยากไปกับนาโอจิสิน้ะ...*

*ไม่เป็นไรแต่...ชั้นชอบเธอน้ะโรซารี*เสียงของเขาดังโดยที่ไม่รู้เลยว่าสาวที่คลั่งออร์เฟอุสจ้องมองโรซารีเหมือนว่าหล่อนเป็นแมวขโมยปลาย่าง ออร์เฟอุสเดินจากห้องเรียนไปและหายไปทั้งวัน

ระหว่างการเรียนวิชาประวัติศาสตร์ยุโรป นักเรียนหญิงและนักเรียนชายทุกคนนั่งเรียนกันอย่างเงียบเชียบ มีแต่โรซารีเท่านั้นที่ดูกังวลตลอดเวลา และสิ่งนี้ทำให้อาจารย์ราฟาเอลโลจอมเฮี้ยบมองหล่อนด้วยความหงุดหงิด

*คุณ...ชาเปลแลงครับ...ช่วยอ่านหน้า182 ย่อหน้าทีแรกที่สิครับ*เสียงหนักแน่นเคร่งขรึมของเป็นเป็นครูบาอาจารย์ช่างน่ากลัวยิ่งนัก

*คะ...ค่ะ*มือน้อยๆกระวีกระวาดหาหนังสือเรียนวิชานี้แต่ก็ไม่พบเจอเลย

*คุณไม่ได้เอามาหรือครับ...คุณอย่าคิดว่าคุณเก่งวิชานี้...แล้วจะไม่ต้องเอาหนังสือเข้าห้องน้ะครับ*สำเนียงประชดประชันของอาจารย์แทบทำให้เธออยากร้องไห้

*นั่งลงครับ...คุณโนวิคอฟเชิญอ่านทีสิครับ*ฟาเซ็ทต้าลุกขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อยก่อนอ่านบทความที่อาจารย์เจาะจง โรซารีนั่งลงด้วยความเสียใจและขายหน้า

เสียงหัวเราะเบาๆของเพื่อนนักเรียนหญิงหลายคนในห้องเย้ยหยันเบาๆ โรซารีก้มหน้าลงกับโต๊ะ กุมมือของหล่อนไว้ที่ตักแต่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวที่ไหลริน

บรรยากาศในห้องอึมครึมตลอด2ชั่วโมง ทุกคนค่อยๆออกจากห้องอย่างเหนื่อยล้ากับการเรียน

*โรซ...*แองเจลิก้าเอ่ย*นี่...ไม่ต้องห่วงน้ะ...ชั้นให้โซระไปซื้อมาให้ใหมาเย็นนี้เลยน้ะ *

*อืม...ได้จ้ะ*โรซารียิ้มกลบเกลื่อนความกังวล

*ใช่ๆ โรซารีเดี๋ยวชั้นไปซื้อมาใหม่เอง ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินน้ะ*

ฟาเซ๊ทต้านั่งฟังเพื่อนๆปลอบโรซารี แต่ก็ยังมองไปที่กลุ่มนักเรียนหญิงที่หัวเราะเยาะเพื่อนรัก

กลุ่มนักเรียนสาวขี้อิจฉาเข้ามาล้อม 4 สาว สีหน้าไม่เป็นมิตร และท่าทางผยองทำให้ฟาเซ็ทต้าอารมณ์ขึ้น

*พวกเธอแกล้งโรซารีทำไมห๊าา*แองเจลิก้าโวย

*ใช่...ทำอย่างงี้ทำไมหน่ะหาาาไอ้พวกบ้าออร์เฟอุส*

*คุณฮันนาลอร์...คุณเอสเตลล่า...ไม่น่าโกรธน้ะค้ะ* ธีโอโดรา สะบัดผมสีทองของหล่อน

*แองเจลิก้าเธอเองหน่ะก็ไปวุ่นวานกับท่านเอ็ดของชั้น ว่ายน้ำอะไรทุกวันหน่ะ...ทุเรศสิ้นดี

ทั้งๆที่คุณเองก็ไม่ใช่ลูกใครใหญ่โต*มาริสีน จ้องแองเจลิก้าจากหัวถึงเท้า

*หนอยแน่ว่าไงน้ะ*แองเจลิก้ากำหมัด

*ส่วนคุณเอสเตลล่า...ตุณเองก็ทำให้ทำออร์เฟอุสบาดเจ็บที่หลังเพื่อปกป้องคุณหน่ะ...ไม่ละอายมั่งหรอค้ะ*บิแองก้า เหน็บแนม

*ไม่น้ะ...หมอนั่นมัน*ความอายมันทำให้หล่อนพูดไม่ออก

*ทั้งๆที่คุณเองก็เป็นแค่...เด็กกำพร้าข้างถนน ที่เล่นดนตรีแลกกับเศษเงิน*บิแองก้าม้วนผมสีทองอ่อนเป็นลอนของหล่อน

จะว่าไปคุณฮันนาลอร์ก็เหมือนกันเนอะท่าทางเหมือนชนชั้นกรรมกร 2 คนเนี้ยไปไหนมาไหนด้วยกันสิ ถึงจะถูก*บิแองก้า เย้ยหยัน

*เด็กกำพร้ากับกรรมกร โฮะโฮะ *โอลิเวีย เสริม

*คุณฟาเซ็ทต้าถึงคุณจะสนิทกับท่านลุดวิก คุณก็น่าจะสำรวมตัวเองน้ะค้ะ ยังไงคุณก็เป็นแค่ลุกเศรษฐีใหม่*

*ลองพูดอีกทีซิ...บิแองก้า มาริลีน ธีโอโดรา โอลิเวีย*ฟาเซ็ทต้าลุกจากเก้าอื้และเข้ามาประจันหน้ากับพวกนั้น สายตาคมหริบของหล่อนเพียงแค่นิดเดียวก็ขู่พวกหล่อนให้หวาดกลัวได้

กลุ่มลูกผู้ดีใจร้ายก็ค่อยๆเดินสะบัดออกไป

*คุณก็คงจะเห็นดีกับพวกนี้...คุณก็ไม่ต่างกันน้ะค้ะ...หึ*ธีโอโดรา เอ่ยและออกไปเป็นคนสุดท้าย

โซราเรียวิ่งหนีออกไปจากห้อง ตอนนี้หล่อนรู้สึกไม่ออกจะเจอแม้แต่หน้าใคร แองเจลิก้ามองด้วยสายตาคิดคำนึงมันช่างเหมือนกับแต่ก่อนซึ่งไม่ว่ายังไง ดวงตาสีเขียวดั่งหยอกสีอ่อนของโซราเรียจะแข็งแกร่งขึ้นจากประสบการณ์ที่เลวร้าย แต่หล่อนก็มักร้องไห้คนเดียวเสมอ

เธอไม่สามารถปลอบใจเพื่อนรักได้..และคงไม่มีใครทำได้

โราซารีจะตามไปปลอบ แต่แองเจลิก้าและฟาเซ็ทต้าห้ามเอาไว้

*โรซกลับหอไปเหอะ ไปพักน้ะ*แองเจลิก้ายืนยัน

*ฟาเซ็ทต้า...แองเจลิก้า...ฉัน..*โรซารีอึกอัก

*โซราเรียหน่ะ...เขาต้องการอยู่คนเดียวกลับไปที่หอเถอะ*ฟาเซ็ทต้ายืนยัน

*จ้ะ...งั้นแล้วเจอกันน้ะ*

*ชั้นมีธุระน้ะแอง*

*อืมชั้นรู้...ชั้นไปหาเอ็ดน้ะมันนัดไว้*

อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆเมฆมืดครื้มเหมือนพยายามที่จะตอกย้ำวันอันเลวร้ายของโรซารี ร่างน้อยเดินตามทางเดินกลับหออย่างเปล่าเปลี่ยว เม็ดฝนที่เหมือนน้ำตาของเพื่อนรักค่อยหยดลงมาทีละเม็ดทีละเม็ด โรซารีคิดคำนึงถึงเพื่อนสาวผมแดงซึ่งอาจจะนั่งร้องไห้อยู่ซักที่ในเย็นนี้...ผมสีเพลิงนั้นจะจะเปียกชุ่มขนาดไหน ดวงตาสีหยกนั้นจะเต็มไปด้วยน้ำตาขนาดไหน หญิงสาวคนนี้ไม่อาจจะรู้ได้

ฝนชุ่มช่ำตกลงมาร้องน้อยค่อยเดินตามทางไป ชุดเครื่องแบบที่สวยงามเปียกปอนไปด้วยน้ำเฉอะแฉะ ทำไมคนเราถึงต้องทำร้ายกันด้วยน้ะ โรซารีคิด ดวงตาสีฟ้าของเธอขุ่นเมาไปด้วยความเศ้ราและกังขา เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ

*พรึ่บ* เสียงผ้าผืนหนึ่งตีบนหัวเธอเบาๆและนุ่มนวล

ดวงตาสีฟ้ากลมโตเหลือบแลพบว่าเป็นเสื้อเครื่องแบบของนักเรียนชายคนหนึ่ง

*โรซารีคุง...อย่าตากฝนหยั่งงี้สิ...จะไม่สบายเอา*

*นา..นาโอจิคุงเสื้อของคุณ*ดวงตาของหล่อนเบิกด้วยความตกใจเล็กน้อย

*ไม่เป็นไรหรอก...โดนแกล้งมาสิน้ะ...*น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาทำให้น้ำตาของหล่อนร่วงทันที

*ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ....ไม่มีอะไร*

*ไม่มีอะไรได้ยังไง* เขาบังคับหล่อนให้จ้องตาของเขา ดวงตาเฉียบคมสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆนาๆ

*นาโอจิคุง!!*โรซารีกอดนักเรียนต่างชาติคนนี้โดยที่ลืมธรรมเนียมต่างๆของการคบเพื่อนต่างเพศ ตอนนี้หล่อนรู้สึกเสียใจยิ่งกว่าที่จะคิดเรื่องนั้น

ชายหนุ่มสะดุ้ง..และเขาก็ค่อยผ่อยคลายลง มือของเขาเองก็ต้องการที่จะกอดและปลอบโยนเธอเหลือเกิน แต่การถือโอกาสให้เวลาที่หญิงสาวอ่อนแอมันไร้เกียร์ติเกินกว่าที่ตัวเขาจะให้อภัยตนเองได้ เขาลูบหน้าโรซารีเบาๆก่อที่จะเอ่ยออกมา

*อย่า...ร้องไห้อีกเลย...ให้ผมได้ปกป้องโรซารีคุงน้ะ*

*ค่ะ...*

มือสีงาช้างค่อบบรรจงจูงมือสาวน้อยตุ๊กตากระเบื้องที่แสนสวยของเขาไปยังที่พักของหล่อน...และนี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้โดยไม่ทำร้ายเธอและใครๆ

คืนนั้นที่หอพักหญิง

แองเจลิก้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างหล่อนคิดถึงเรื่องราวต่างๆนาๆว่าหล่อนไม่สามารถที่จะปกป้องใครได้เลย...หล่อนชายตามองไปยังเพื่อนๆ โรซารีนั่งอ่านหนังสือที่เพิ่งได้มาใหม่ โซราเรียเช็กถูเชลโล่ของหล่อนเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟาเซ็ทก้าวเท้าเข้ามาหาแองเจลิก้า

*เธอปกป้องใครไม่ได้ตลอดหรอก...โรซารีและโซราเรียต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องและเลียแผลตนเอง

*ชั้นรู้ๆแต่..*

*ไม่มีแต่แอง...แต่ยังไงเธอก็ได้เรียนรู้แบบที่คนธรรมดาเขาโดนกัน*สาวดุเอ่ย

*เธอคิดในสิ่งที่เธอจะทำได้...แต่เธอก็ไม่ทำที่นี้เข้าใจแล้วสิน้ะ*ฟาเซ็ทต้าเสริม

*เข้าใจสิ..เข้าใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น*แองเจลิก้ารับคำอย่างรำคาญๆ

*เธอต้องอย่าเอาอารมณ์มาเกี่ยวข้อง*

*เธอชักเหมือนพี่ๆของชั้นเข้าไปใหญ่แล้วน้ะ*แองเจลิก้าขึ้นเสียง

*อันนั้นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนอย่าพวกเธอ*หล่อนตัดบท

ฟาเซ็ทต้าเดินออกไปทิ้งให้แองเจลิก้านั่งคิดถึงเรื่องของตนเองต่ออย่างไม่มีจุดมุ่งหมายที่แน่ชัด กับสิ่งที่เธอเป็นในตอนนี้และสิ่งที่เธอต้องกลายเป็นในอนาคต