บทที่ 3 ในอีกวันหนึ่งของการเรียน

by Natjamah

เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่4สาวๆได้เรียนที่โรเซนสลอธและวันนี้เป็นอีกวันหนึ่งของการเรียน

*ทุกคนตื่นได้แล้วจ้าา*โรซารีที่มักจะตื่นเช้าและไวกว่าเพื่อนๆเสมอดึงผ้าม่านรับแสงยามเช้า

*มะอาวววยังไม่อยากตื่นๆ*แองเจลิก้าซุกร่างของหล่อนเข้าเบียดกับร่างของโซราเรียซึ่งหลับสนิทไม่รับรู้สิ่งใด

*ตื่นได้แล้วน่าาา*โรซารีหัวเราะเบาๆสภาพของทั้งคู่ที่ยังนอนอยู่เหมือนลูกสุนัขซุกหาไออุ่นบนฟูปูยาวบนพื้นกลางห้อง

แกร๊ก เสียงประตูห้องน้ำในตัวห้องเปิด ร่างเพรียวสูงก้าวออกมาในเครื่องแบบนักเรียน

*นี่พวกนี้ยังไม่ตื่นอีกหรอ...*                                                                               

*จ้ะ..ให้เขานอนอีกหน่อยละกันเนอะ*เสียงหวานอ้อนเล็กน้อย

มา..ชั้นจัดการเอง*ฟาเซ็ทต้าก้าวเข้ามา หล่อนย่อตัวลงตีมือของโซราเรียอย่างแรง

*โอ๊ย!!เจ็บ*

*บอกแล้วว่าอย่าหักโหมซ้อมดนตรี...ตื่นได้แล้ว!!!*

*ค่าาา...ฮืออ*โซราเรียลุกจากฟูกและเข้าไปรีบอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำทันที

โรซารีเข้ามาพายามที่จะปลุกแองเจลิก้าอีกครั้ง แต่ทว่าสาวสุดเฮี้ยบร่างสูงเข้ามาและกระซิบเบาๆข้างหูหล่อนว่า

*เธอแพ้พนันชั้น..อย่าลืมสิ*ร่างใต้ผ้าห่มหนาลุกพรวดขึ้นมา สีหน้าแตกตื่น

*ตื่นๆแล้ว!!!จ้าตื่นแล้ว!!!*แองเจลิก้าลืมตัวจึงเผลอถอดชุดนอนเพื่อนจะเป็นเป็นเครื่องแบบ

2 สาวตาค้างกับการกระทำของหล่อน ฟาเซ็ทต้านิ่งเงียบแต่...

*อ๊าาาาาาา..ฮือออ๊าาา*โรซารีร้องลั่นก่อนที่จะหันไปปิดดวงตาสีสวยของหล่อน

*มีอะไรหรอร้องเสียง....ดัง...เฮ้ย!!!*โซราเรียเปิดประตูออกมาและพบภาพที่น่าตกใจ

*อาไรแค่เปลี่ยนเสื้อแค่เนี้ย!?*แองเจลิก้าเริ่มรู้ตัวว่า ลมที่สัมผัสร่างร่างช่างเย็นเหลือเกิน

ดวงตาสีอาร์เมทิสมองดูร่างตัวตนเองและพบว่าหล่อนอยู่ในชุดวันเกิด

*ว๊าาาาาาาาาก...ว๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาก*หล่อนร้องเสียงดังอย่าตกใจและอับอาย และต่อมาก็เป็นเสียงร้องประสานของ3สาวด้วยความตกใจไปพักใหญ่

จากการเรียนในคาบเช้าจนถึงเย็น เสียงนักเรียนคนอื่นบ่นระงมกึงความยากในการเรียนวันนั้นๆ โซราเรียขอแยกตัวจากเพื่อนๆ เพราะหล่อนต้องไปร่วมซ้อมดนตรีกับวงของทางสถาบัน สาวน้อยผมแดงเดินสวยกับชายร่างสูงใหญ่ ก่อนออกไป

*ฮืออ...เป้นเจ้าสาวไม่ได้แล้วอ้าา*แองเจลิก้าบ่นเบาขณะที่หล่อนกอดร่างโรซารีเพื่อขอความเห็นใจ

*น่า...ก้อไม่เป็นไรหรอกจ้ะ...ชั้นลืมไปแล้ว*โรซารีลูบผมสีม่วงอ่อนไลแลคด้วยความเห็นอกเห็นใจ

*ใครว่าเธอเป็นเจ้าสาวไม่ได้...หมอนั่นจะเป็นเจ้าบ่าวของเธอไง*ฟาเซ็ทต้าเอ่ยเสียงเย็นและชายตามองไปยังชายร่างสูงผมยาวท่าทางหยิ่งผยอง ซึ่งเดินตรงมาหาพวกสาวๆ

*ฟาเซ็ทต้า...วันนี้มีประชุม..อยู่ดึก*ลุดวิกเอ่ย ฟาเซ็ทต้าทำเป็นไม่สนใจและพูดต่อกับแอง

*หรือว่า ออร์เฟอุสก็ได้* แองเจลิก้านิ่งหล่อนพูดไม่ออกกับการล้อเล่นสุดหวีดของเพื่อนสาว

*ออร์เฟอุส...หมอนั่นทำไมรึ*เสียงขุ่นของลุดวิกเต็มไปด้วยความใคร่รู้

*ไม่ได้พูดด้วย...ลุดวิก* ฟาเซ็ทต้าทำเสียงถ้าท้าย ลุดวิกยิ้มเล็กน้อย

*เธอนี่...เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยน้ะ ชั้นถามเรื่องออร์เฟอุส...ไม่ได้ขอที่ร่วมวงสนทนาด้วยซักหน่อย*

*ก็ที่นายทำอยู่มันไม่ใช่รึไง*หล่อนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

*คิดว่าชั้นอยากจะคุยกับเทอนักหรอ*รอยยิ้มกว้างขึ้นที่มุมปาก

*ไอ้โรคจิตจอมบงการ*

*ยัยผู้หญิงชอบจิกหัวชาวบ้าน*

*ไอ้ผู้ดีเก่านิสัยเสียติดแม่*

*พวกสมาคมแม่บ้านทหารชายแดน*

*อย่าเถียงกันและน้ะครับ*หนุ่มน้อยร่างบางหน้าสวยวิ่งเข้ามาห้ามทั้งคู่ไว้

*คุณฟาเซ็ทต้าเองก็เป็นเลขาของพวกเรา*

*รุย...นายก็ให้อภัยเขาเถอะน้ะ*

คามิวใช้ท่าไม้ตายสยบ 2 ราชสีห์เพื่อทำให้ทั้งคู่ใจเย็นขึ้น แต่หารู้ไม่ว่าทั้งคู่นั้น ประทะคารมกันเพื่อความสนุกส่วนตัว

*ไม่มีอะไรหรอก...ไปกัน ฟาเซ็ทต้า*

*อืม*หล่อนรับคำ และ หันไปหาสาวๆ แล้วโบกมือ

หลังจากที่พวกนั้นออกจากห้องไปแล้ว...แองเจลิก้าและโรซารี ค่อยๆเดินไปด้วยกันตามทางระเบียงทางเดิน

วันนี้เหนื่อยเลยเนอะ... *โรซารีพูด

*นั่นสิ*แองเจลิก้ารับ

น่าสงสารฟาเซ็ทต้าจัง...ต้องไปประชุมกับพวกสตราลล์อีก...นี่หลังจากได้รับเลือกเป็นเลขาพวกนั้นแล้ว...รู้สึกห่างกันจังเลย*น้ำเสียงแสดงความกังวลและห่วงใย

*ลุดวิกกะฟาเซ็ทต้า..เขาสนิทกันกว่าพวกเราอีก...พวกเขาเจอกันบ่อยเมื่อ4-5 ปีก่อน*แองเจลิก้าเอ่ย

*หรอ...ไม่รู้มาก่อนเลย...แต่โซ ก็น่าสงสารน้ะเล่นดนตรีเลี้ยงชีพด้วย...แถมเจอคุณออร์เฟอุสก็ทะเลาะกันทุกที ถึงคุณออร์เฟอุสจะเป็นผู้ชายที่หล่อมากก็เถอะ..ชอบว่าโซ ต่างๆนาๆ ฉันก็...*ยังไม่ทันทีโรซารีจะกล่าวจบ เสียงเรียกของชายที่เธอพูดถึงก็มา(ตายยากแหะ)

*โรซารี...ครับผมจะขอไปส่งที่หอได้ไหมครับ*ร่างสูงวิ่งมาอย่างกระหืดหระหอบเสียงหายใจแรงออกมาทุกคำพูด

โรซารีสังเกตเห็น นาโอจิซึ่งวิ่งตามมาเช่นกัน ถึงออร์เฟอุสจะใกล้เธอมากกว่า..แต่ชายหนุ่มต่างชาติตาคมกลับทำให้เธอสนใจได้มากกว่านั้น

*ออร์เฟ่...งั้นชั้นแยกไปก่อนน้ะ...จาเอาหนังสือไปคืนที่ห้องสมุด*

ทันใดนั้นเองกลุ่มแฟนคลับสมาคมคนรักออร์เฟอุสก็วิ่งมา เหมือนน้ำท่วมป่า

*อะไรกันท่านออร์เฟอุสจะชวนยัยนี่ไม่ได้น้ะค้ะ*

*นั่นสิทำไมลดตัวจังหล่ะค้ะ*

*ท่าทีเหนื่อยอย่างงั้นให้พวกเราไปส่งท่านเถอะค่ะ*

ผู้หญิงล้อมตัวชายรูปงานผมทองเต็มไปหมด พวกหล่อนเข้ามาอย่างเร็กและมากมาย ใครบางคนกระแทก นาโอจิล้มและไม่ทันกลับมามอง โรซารีรีบวิ่งเข้าไปช่วยนาโอจิเก็บหนังสือทีตก...

*คุณนาโอจิเป็นอะไรไหมค้ะ*หล่อนถาม ดวงจาสีฟ้ามีแววห่วงใย

*มะ...ไม่ครับขอบคุณครับ คุณโรซารี* เขารู้สึกปลื้มปิติอย่างบอกไม่ถูก นานเท่าไหร่แล้วน้ะที่มีคนมีน้ำใจกับเขา โดยเฉพาะแม่ตุ้กตาน่ารักคนนี้

*คุณนาโอจิค้ะ...ให้ชั้นช่วยคุณไปคืนหนังสือพวกนี้น้ะค้ะ*หล่อนถามอย่างตามความรู้สึก

*ยินดีครับ...ผมขอรบกวนคุณโรซารีด้วยน้ะครับ*และทั้งคู่ก็รีบเดินไปจากที่นั่น ปล่อยให้แองเจลิก้าซึงยืนมองนิ่งอยู่นาน ปรามาณว่ามันเกิดไรขึ้น

ออร์เฟอุสพยายมออกจากฝูงชนแต่เขาก็ทำไม่ได้คงจะต้องพูดดีๆกับสาวๆพวกนี้ไปก่อน

แองเจลิก้าเดินออกจาก สถานที่เกิดจลาจลไปตามทางเดินเรื่อยๆ ทันใดนั้นเองเสียงเปียโนดังขึ้น เสียงของมันไพเราะและพริ้วไหว ร่างน้อยตามเสียงไปจนพบกับ หนุ่มผิวสีเข้มใบหน้าหล่อเหลา ผมสีน้ำตาลแดงดวงตาสีเขียว นั่งเล่นเปียโนอยู่ เขาอยู่ทันทีเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมอง

*ไง...ชอบหรือเปล่าที่เล่นอ้ะตะกี้*เขาถาม

*เออ...เพราะดีอ้ะ*

*ช้านนนชื่อเอ็ดดัวเธอหล่ะ*

*แองเจลิก้า....เอ้ยเรียกแองพอน้ะ!!!*

*อ้าาา...แองจี้ๆๆๆ*

*เฮ้ย อย่าดิ!!!*

แองเจลิก้าก้าวเข้ามาในห้องดนตรีอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอามือกระแทกที่คีย์บอร์ด เธอมีน้ำโหซะแล้ว

เฮ้ๆๆใจเย็นๆๆแองจี้..เอ้ยแอง*

นั่งลงมาเด๋วเล่นเพลงเพราะๆให้ฟังว่าแต่...เล่นเปียโนเป็นไหม

*ม่ายเป็น*

*มาสอนให้ๆๆๆ*

แองเจลิก้ากดคีย์บอร์ดอย่างไม่มั่นใจ ทุกๆการกดที่เอ็ดสอนและลักษณะการวางมือทำให้หล่อนรู้สึกว่ามันลำบากเกินไป ดวงจาสีเขียวจับจ้องท่าทางเก้อๆไม่มั่นใจของหล่อน เอ็ดดัวลอบมองแองเจลิก้าอย่าระแวดระวัง...สีผมและสีตาของหล่อนดูสวยดีไม่เหมือนคนชั้นธรรมดาที่ดาษดื่น

*มองอะไรนักหนา...เอ็ดตับเป็ด*

*อ้าาา...ว่าชั้นดำอ้ะ..น้อยใจน้ะเนี่ยๆ*

*ก้อดำจิงๆนี่*

เอ็ดดัวหัวเราะ

*อยู่กะเทอหนุกดี พรุ่งนี้ว่างม้ะไปว่ายน้ำกันออร์เฟ่มันไม่ยอมไปกะชั้นอ้ะ*

*ทามมายอ้ะ*

*ออร์เฟ่มันบอกว่ากลัวโดนถ้ำมอง555*

*อ่าน้ะ...(-_-")*แองเจลิก้านึกถึงที่โซราเรียเคย ว่าออร์เฟ่อุสว่าเป็นพวกสำอางค์โรคจิต...น่าจาจริงแฮะ

*เธอกำยำล่ำสันดี น่าจาไปเป็นนักกีฬาทีมชาติ555*

*เดี้ยะโดน*

*ขอโทดจ้าาา...*เขาเหลือบมองนาฬิกาที่อยู่บนผนัง...มันถึงเวลาแล้วที่เขาต้องรีบไปประชุมกับพวกสตราลล์

*พรุ่งนี้เจอกันที่นี่น้ะเวลาเดิมๆ*เขากล่าวเส็รจแล้ววิ่งออกไปประชุมทันที

*เฮ้ย!!!ยังไม่ได้ตกลง*ไม่ทันทีหล่อนจาพูดจบเขาก็วิ่งออกไปเสียแล้ว

แองเจลิก้าเดินออกจากห้องนั้นช้าช้าๆ ทันใดนั้นรุ่นพี่ชายลึกลับคนหนึ่งก็ปรากฏตัว

*ไง แองจี้...มาเรียนหนังสือไม่ใช่หรอไหงอยู่กับผู้ชายหล่ะ*ชายลึกลับยิ้มเย้ยหยัน

*อย่ามายุ่งน้าาอ้าายบ้าานายก้ออยู่ส่วนนายสิอย่ามายุ่งกะช้านน*หล่นยวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิตชายคนนี้เปรียบเสมือนฝันร้ายของเธอวัยเด็ก

2ช.ม. ต่อมาที่ห้องประชุมสตราลล์

*งั้นกิจกรรมนี้จะจัดจริงๆใช่ไหม*ฟาเซ็ทต้าพูดพลางจดลงสมุดบันทึกรายกิจกรรม

*อืม*ลุดวิกรับคำ

*นาโอจินายว่ายังไง*ออร์เฟอุสเอ่ยเสียงหนักแน่น

*กิจกรรมเกี่ยวกับวาเลนไทน์ผมว่า...มันมากไปแค่ให้ของขวัญน่าจะพอแล้ว*

*นายไม่คิดอยากจะให้ของขวัญใครมั่งหรอ...นาโอจิ*ออร์เฟ่อุสจ้อง

*คะ คือ...จัดงานทั้งวันก็ได้*นาโอจิแก้มร้อนขึ้นมา...ใบหน้าของโรซารีผุดขึ้นในความคิด

*คามิวเตรียมดอกไม้ขายแจกวันนั้นเยอะๆหล่ะ*

*ครับผม*

*เอาหล่ะ...ชั้นจะทวนรายการกิจกรรมน้ะ*

*ของชมรมคหกรรม ร้านเบเกอร์รี่ ชมรมคนตรี ดนตรีเร่สื่อรัก*

*ชื่อโค ตะ ระ เน่าเลยเหอะ*เอ็ดล้อเลียน

*ไอ้เอ็ด แกเงียบไป...ต่อน้ะ...ชมรมไสยศาสตร์...ป้ายปุ้บติดปั้บ =.="กาวรึไงฟระ

ชมรมดาราศาสตร์ ดูดาวหาคู่เฉพาะกิจ -_-"   ชมรมมารยาท เปิดอบรมการบอกรักแบบมีมารยาทอย่างถูกวิธี...นักศึกษาโรเซนสลอธนี่...มีสาระ..จริงๆ*

ฟาเซ็ทต้าอ่านรายการหลายรายการผ่านไป

*ซุ้มขาย...จูบ...*เหล่าสตารลล์รูปงามหน้าซีดเป็นไก่ต้มทันทุกคนทันที

*ใคร คิดห๊า*ลุดวิกระเบิดอารมณ์ *ไหนๆๆๆมาดูซิชมรมอะไร หน้าไม่อาย!!!*

*เอ็ดดัว บลันช์เวกก์...*ริมฝีปากนุ่มยิ้มที่มุมปาก

*เปลี่ยนเป็น ซุ้มขายตูดซะฟาเซ็ทต้า*

*รับทราบ*ฟาเซ็ทต้ารับคำ นิ้วเรียวบางคว้าปากกาและกำลังจะเขียนลงไปในสมุด

*อย่าน้าเฟร้ย!!!!*เอ็ดดัวพุ่งมาคว้าสมุดไป ทุกคนในห้องหัวเราะลั่น แม้แต่นาโอจิที่สุภาพที่สุดและเห็นเรื่องการล้อเลียนคนอื่นแรงเป็นเรื่องที่รับไม่ได้ ยังแอบหัวเราะโดยหยิบหนังสือเรียนมาบัง

*ออร์เฟ่อยากบอกน้ะว่านายก็ขำชั้นด้วยห๊าาา*เพื่อนสนิทแสนรักไม่ตอบหันหลังไปหัวเราะจนตัวงอ

คามิวนั่งนิ่ง...ไม่เข้าใจว่าคืออะไร พอทุกคนเห็นว่าหนุ่มน้อยหน้าสวยไม่เข้าใจจึงกลับสู่สภาวะปกติ เอ็ดคืนสมุดและรับกลับไปก่อนอย่างน้อยใจที่สุด ทุกคนยิ้มๆและค่อยๆลากลับหอกันไป