You can do what ever you please but do not copy my works naka.

ตอนที่ 1  คำสัญญา

by Natjamah

                   “นี่...สัญญากันน้ะว่าจาไปเจอที่โรเซนสลอธ ทุกคน” สาวน้อยสำเนียงผู้ดีอ่อนหวานกล่าวดวงตาสีฟ้าอ่อนของเด็กน้อยคลอไปด้วยหยดน้ำตาเอ่อ

                  “อืม...สัญญา โรซารี”เด็กหญิงตัวน้อยอีกคนหญิงรับคำอย่างไม่ลังเล

                  “ชั้นคิดว่าสติปัญญาชั้นน่าจะพอเข้าได้”เด็กหญิงอีกคน กล่าวนิ่งๆ แต่ชั้นไม่มีเงินนี่หน่าาา...จะเข้าโรเซนสลอธได้ไง เด็กสาวคนที่4 ในชุดปอนๆสกปรกก้มลงมองสารรูปของตนอย่างเศร้าหมอง ความชึ้นเริ่มก่อตัวที่ดวงตาทั้งสองของสาวน้อย

                  “อืม...ชั้นจะพยายาม...ชั้นจะไม่ยอมเป็นเด็กกำพร้าไปตลอดชีวิตหรอก”

                  “ เธอต้องมาให้ได้น้ะ พวกเราจะไปเจอกันที่ โรเซนสลอธ” 

                 แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลงมาลอดเขาหน้าต่างของ โบสถ์หลังเล็ก ซึ่งมี3ชั้น ความเก่าของมันรับรู้ได้ผ่านทางกลิ่นชื้นหืนๆ ที่ตามร่องของอิฐและหินที่เมื่อสัมผัสแล้วจารู้สึกถึงความเย็นผ่านเนื้อหิน เหมือนว่าโบสถ์นี้อยู่มานาน แต่พื้นดินรอบๆเป็นพื้นหญ้าสีเขียวขึ้นเป็นกระจุกๆ  และบริเวณรอบๆนั้นมีเด็กเล็กๆที่ทางโบสถ์รับเลี้ยงไว้  เด็กกำพร้าเหล่านี้ วิ่งวนไปรอบๆโบสถ์บาง บางคนกระโดดไปตามพื้นทางเดินหินที่ผุพังแทบจะจมดิน

                 เสียงหนึ่งทำให้เด็กๆที่กำลังเล่นอยู่นั้นชะงัก เป็นเสียงเครื่องสายทุ้มที่อ่อนหวานเต็มไปด้วยความเศร้าเล็กๆแต่ยังคงความงามลักษณะดนตรีตะวันตก  เด็กน้อยทั้งชายและหญิงวิ่งผ่านประตูโบสถ์เข้าไปยืนดูหญิงสาวคนหนึ่งเล่นเชลโล่ เรียวนิ้วของเธอกดลงไปตามเส้นลวดที่ตึงกระด้าง แต่เสียงที่ออกมาเป็นเสียงที่กังวานอ่อนหวานทุกครั้งที่เธอวางคันชักลงบนสายและสีท่วงทำนอง

                 “พี่โซร้าาาเล่นเพลงไรหรอ” เด็กชายน้อยชื่อรีเฟล พลางขยี้จมูกไปด้วยส่งสายตาฉงน

                 “เฮ้อ...ก้อไปเรื่อยๆหน่ะ...”โซราเรียถอนหายใจดวงตาสีเขียวหยกของหล่อนมองใบหน้าใสที่เปื้อนโคลนจากการเล่นซนของรีเฟล  เด็กน้อยทั้งหลายเข้ามาล้อมมองดูโซราเรียเริ่มที่จะสีเชลโล่อีกครั้ง

                 “พี่โซร้าเล่นอีกๆๆๆอยากฟังๆๆที่วันนั้นพี่ไปเล่นที่ร้านอาหาร...แล้วมีพี่พนักงานเสิร์ฟตกใจทำจานแตกอ้ะ”ฮวน เด็กที่ตัวเล็กแต่ซ่าที่สุดในบรรดาตัวแสบเหล่านี้หยอกล้อ ทำให้เด็กๆทุกคนเริ่มหัวเราะ

                 "นี่...ฮวนเดี๋ยวเถอะ!!!" วัยรุ่นกำพร้าหัวแดง วางเครื่องดนตรีของหล่อนอย่างเบา แต่คว้าฮวนตัวน้อยอย่างว่องไว พร้อมกับแถมท่าไม้ตาย ของหญิงทุกคนพึงจะมี ท่าหยิก

                 "ปล่อยน้าาาาา...ป้าหัวแดง!!!ขออ้ายม่ายอิด โอเอนอะออธ!!!อ่อย!!!”เด็กๆเริ่มส่งเสียงร้องเชียร์ รีเฟลเริ่มวางพนันกับเพื่อนๆ ว่างานนี้ใครชนะ กับเพื่อนในขณะที่มวยนัดเด็ดระหว่างนักเชลโล่สาวกับฮวนเด็กกวนประสาทจะเริ่ม ทันใดนั้นเองนักบวชในชุดสีขาวซึ่งเป็นเจ้าของโบสถ์เก่านี้และสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซึ่งโซราเรียและเด็กเหล่านี้เติบโตมา เสียงของรองเท้าหนังเนื้อดีของเขาย่ำกระแทกกับพื้นโบสถ์จนทำให้ ทุกคนในนั้นต้องหันมองอย่างแตกตื่น

                 “โซราเรีย …พ่อมีเรื่องอยากจะพูด...ทุกคนออกไปก่อนนะ”หลวงพ่อแมทไทอัสพูดด้วยเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเจ้าระเบียบอย่างตัวเจ้าของเสียง

                 “ค้ะ...คุณพ่อ”โซราเรียเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตาสีเขียวหยกของหล่อนจ้อง หลวงพ่อแมทไทอัสอย่างยำเกรงหลวงพ่อแมทไทอัสเลี้ยงดูหล่อนมาอย่างเหินห่างแต่ยังดูแลเสมอๆ

                 "สถาบันโรเซนสลอธ...รับเธอเข้าแล้วน้ะ...พวกเขาประทับใจมากฝีมือการเล่นเชลโล่ของเธอ”หลวงพ่อพูดจบและเอ่ยต่ออีก "เธอต้องไปเดี๋ยวนี้...ไปเก็บของซะ"

                 'เธอต้องไปเดี๋ยวนี้...ไปเก็บของซะ'  ประโยคนี้ยังสะท้อนอยู่ในหัวขอโซราเรียไม่หาย พอรู้ตัวอีกที่รถม้าที่สาวกำพร้าคนนี้ เสียเงินนั่งมาตั้งแต่เมื่อวานบ่ายจนถึงเช้าวันใหม่ เธอลากสัมภาระทั้งหมดที่ติดตัวมาคือเซลโล่และกระเป๋าเงินสีชมพูเก่าซีด  ส่วนพวกของใช้อื่นๆนั้นหลวงพ่อแมทไทอัสส่งมาไว้ที่หอพักโรเซนสลอธก่อนหลายวัน  โรเซ็นสลอธที่มีชื่อเสียงยิ่งใหญ่มากมาย ในการสร้างบุคลากรที่มีคุณภาพ บริเวณตึกรอบๆนั้นแต่ก่อนเป็นพระราชวังเก่าแก่ แต่ได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นสถาบันการเรียนซึ่งชนชั้นสูงและผู้มีความสามารถได้เข้ามาเรียน ในทุกพื้นผิวของตึกมีความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์และความสำเร็จของผู้เล่าเรียน ฉาบด้วยลายฝาผนังและหัวเสาที่ประดับอย่างสวยงาม ความรู้สึกเหล่านี้พรั่งพรูเข้ามาในตัวนักศึกษาทุกคนและ โซราเรียเช่นกัน

                 โซราเรียได้มาถึงสถาบันโรเซนสลอธ  หล่อนยืนและมองดูบัญญากาศที่ผ่านไปมารอบตัวก่อนนั่งบนม้านั่งหินอย่างเหนื่อยใจสายตาของหล่อนกวาดไปมองซองจดหมายในกระเป๋าสตางค์ และเปิดอ่าน

สถาบันโรเซนสลอธที่มีเกียรติและทรงคุณค่าแห่ง ประเทศ คูเช็น 

                    ได้อนุมัติการยอมรับ นางสาว โซราเรีย เอสเตลล่า จากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งเมืองฟิสก์ ผุ้มีความสามารถพิเศษ ในการเล่นเชลโล่ และได้รับการอุปถัมป์ทางการเงินจาก หลวงพ่อ แมทไทอัส มาดอร์ ในการเล่าเรียนที่นี่ ขอให้นักศึกษา มีความสุขกับร่มเงาแห่ง

                                                                 โรเซนสลอธบาโทโลมิว เคาท์ แห่ง ซูคเคอร์ เอเซนบาค

                 “นั่งซึมไรอยู่นี่...โซระ”สาววัยรุ่นราวคราวเดียวกัน จ้องหน้าโซราเรีย ดวงตาสีม่วงอ่านเช่นเดียวกับผมของหล่อน ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

                 “จำชั้นไม่ได้จิงหรอ”น้ำเสียงและท่าทางของหล่อนคุ้นตา

                 “แองเจ..ลิก้า..นี่เธอจิงๆหรอ”โซระกอดแองเจลิก้าเหมือนว่าจะหายไปกับตา  การกอดของโซระทำให้แองเจลิก้าถึงกับอึ้ง...ทำอะไรไม่ถูก

                 “เอ่อ...อย่าเรียกแองเจลิก้าได้ม้ะ...คือเรียกแองก้อพอ" แองเจลิก้าเลิกลั่ก ท่าทางมีพิรุธ เธอฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร หญิงสาวท่าทางมั่นใจเดินตรงมากยังทั้งคู่และข้างๆของหล่อนเป็นหญิงสาวผมสีน้ำตาลโอคน่ารักวัยเดียวกัน สายตาที่ส่งมายังโซราเรียและแองเจลิก้าดวงตาของหล่อนดูอ่อนโยนกว่าคนแรกซึ่งดูเย็นชา แต่รอยยิ้มของหล่อนดูน่าหยิกน่าตี

                 “โซระ...จำโรซารี่...ได้ไหมและนี่ฟาเซทต้า” แองเจลิก้าแนะนำทั้งคู่ เฉดสีแดงปรากฏบน ใบหน้าของแองเจลิก้า ก่อนที่จะหายไปในพริบตาเพื่อนสาวทั้ง4 กอดกันด้วยความคิดถึงโรซารี่ดูสวยขึ้น ท่าทางเรียบร้อยเมื่อแต่ก่อนไม่เคยหายไปดวงตาที่อ่อนไหวและรูปร่างที่ดูเป็นหญิงสาว ผมที่อ่อนนุ่มเหมือนผ้าไหมราคาแพงสีน้ำตาลคลอเคลียอยู่บนไหล่ที่บอบบางอ่อนนุ่มฟาเซทต้า ก็ยังไม่เปลี่ยนดวงตาสีน้ำตาลทองอ่อนๆที่ดูมุ่งมั่นทว่าเมินเฉย เหมือนว่าสามารถเชือดเฉีอนผู้คนให้ยอมทุกอย่างแก่หล่อนอย่างง่ายดาย  ผมสีดำขลับที่เหมือนนิลรวบผูกไว้สูง ดั่งที่คนไม่สามารถจับได้ถึง

                  “รีบเข้าหอประชุมเถอะประถมนิเทศจะเริ่มแล้ว” แองตัดบท

                 "โรซารี่...วันนี้ทำไมเราต้องรีบด้วยหล่ะ"  แองเจลิก้าถามโรซารีขณะที่วิ่งอยู่ตรงทางระเบียงเพื่อไปหอประชุม

                 "วันนี้เป็นวันที่พวกเราจะต้องเจอกับพวก สตราลล์ หน่ะสิ”ฟาเซทต้าตอบแทนสาวๆวิ่งเข้าไปยังห้องประชุม เสียงอื้ออึงบริเวณรอบรอบทำให้เกิดความอึดอัดไปทั่วสี่สาวรับจัดแจงกาที่นั่ง ทันทีที่เสร็จ อธิการบดี ท่าทางกรุยกรายทอดน่องเดินอย่างช้าแต่สง่างามผมเป็นลอนของท่านอธิการดูเฉยเกินไปแล้วในสมัยนี้ ซึ่งเป็นที่ขำขันของทุกคน ท่านอธิการบาโทโลมิว หยุดบนกลางเวทีหอประชุมและเริ่มที่จะกล่าวคำตอนรับซึ่งกินเวลาประมาณชั่วกว่าแต่หาสาระไม่ได้   โรซารีซึ่งนั่งข้างโซราเรียก็เริ่มง่วงขึ้นมา หัวของหล่อนพยักขึ้นลงเหมือนเข้าใจในสิ่งที่ท่านอธิการพูด ซึ่งไม่มีสาระอะไรเท่าไหร่นัก 

                 ทันใดนั้นเสียงของนักศึกษาสาวในหอประชุมเริ่มฮือฮาขึ้น...เมื่อมีนักเรียนชายรูปงามเดินเข้ามา5คน "นั่นพวกสตราลล์นี่!!!หล่อจัง!!" นักศึกษาสาวคนนึงร้องออกมาดังๆ "ถ้าเป็นท่านลุดวิกหล่ะ ชั้นยอมทุกอย่างเลย" "ว้ายยยยย" อีกคนนึงเสริม

                  “ท่านออร์ฟิอุส ชั้นรักท่านค่าาาา”

                 “นั่นไงพวกสตราลล์” ฟาเซทต้าเสริม

                 "ผมออร์ฟิอุสครับ" ฮอร์ฟิอุสยิ้มรับทุกคน กริยาของเขานั้นเป็นเเบบผู้ดีเก่าทุกอริยาบท สุภาพ แต่ไว้ตัว ดวงตาสีฟ้าที่ไสเหมือนลูกแก้วมีค่า ทุกสิ่งบนตัวของเขาดูเหมาะสม มีเพียงแต่รอยยิ้มนั้น ที่ดูเป็นรอยยิ้มมารยาท ไม่ได้แสดงความดีใจแท้จริงกระผมอิชิสุคิ

                 "นาโอจิครับ"  รอยยิ้มแบบเก้อๆ ของนักเรียนต่างชาติ ดูไม่ชินตา ท่าทางเรียบร้อยและระแวดระวัง

                 “เราเอ็ดดัว ไม่แนะนำตัวนะเ ราว่าเราดังนิ ฮะฮะ”อารมณ์ขันของเขาทำให้ทุกคนในหอประชุมหัวเราะไม่หยุด

                 “คามิว ครับ”หนุ่มน้อยตอบอย่างเรียบง่าย ตาสีแดงของเขาหลุบลงไม่พยายามมองฝูงชน

                 “ชั้นคือ...ลุดวิก”ถือดีและโอหังในน้ำเสียง เขาเป็นผู้ดีเก่าแก่และมีตำแหน่งสูงกว่าใครในที่นี่...ทุกคนทั้งรักและในขณะเดียวกันก็เกรงกลัวด้วย

                 “ใจเย็นๆก่อนนะเด็กๆ    กลุ่มสตราลล์ คือ ผู้ที่ได้รับการเรียนแบบพิเศษ และบางรายวิชาเขาต้องเรียนรวมกับสายการเรียนอื่นๆ พวกเขาเมื่อจบจากที่นี่จะได้ทำงานทางด้านการปกครองประเทศระดับสูง...........เอ่อ...เลิกประชุม...การเรียนเริ่มพรุ่งนี้นะ!!!”เสียงฝูงชนหญิงบ้าคลั่งทำให้อธิการต้องตัดบทลาทันที  พวกสตราลล์ก็เดินจากไปด้วยความหวาผวาเล็กน้อย

                 "งั้นพวกเรากลับเนอะ" ไปหอพักกัน แองเจลิก้าเอ่ย

                 “พวกนั้นดีมาจากไหนกันน้ะ...ท่าทางเบ่งจัง”  โซราเรียพูดเบาๆพลางเดินออกจากหอประชุม

                 “อาไรหรอ..เราหลับตลอดเลยอ้ะ” โรซารีขยี้ตา

                  “สงสัยชั้นคิดถูกไหมน้ะ...มาที่นี่”โรซาเรียคิด พลางกังวลในอนาคตของตนเองที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

*****************************************************************

TBC